زندگی ی زخم

خشونت از خاطره هاست
دقایق
جشنِ جان به ریزه ی صحرا می برند
و گلبوته ها
کج پوشِ آبی ِ ملاقات را
در دوردست یک مرده
پرواز می دهند

_کجای دوزخِ دیدار نقش ناهید است؟

نازک تر از تنِ طاهران که می شوم
دریچه به درد می بندم
و اشک ها
نالان تر از نفسِ حُزن
(که مکافاتِ هر تنی ست)
فراموش می شوند

ای خسته از شکنِ شر!
خاموشِ عطرِ شکفتن در هاله ی بدن ما!
مرطوبِ خفته در اعماق، بی یار می زید
کاشف به آفتابِ اقامت
در چرخه های چشم.

#علی_القاسی

@jom_jom_e