زبان ملی

چیزی به اسم "#زبان_ملی" فقط دویست سال قدمت دارد و مخترع آن حضرات انقلابیون انقلاب کبیر فرانسه بودند. قبل از آن بعضی کشورها یک یا دو زبان رسمی داشتند، که زبانی بود که در مکاتبات دولتی به کار می‌رفت (مثلاً لاتین و یونانی در قلمرو وسیع امپراتوری روم). ولی این زبان‌ها زبان ملی یا چیزی شبیه آن محسوب نمی‌شدند . در ایران مثلاً، در زمانهای مختلف چه قبل از اسلام و چه بعد از اسلام، زبان‌های بسیار مختلفی با ریشه‌های مختلف در نقاط مختلف ایران صحبت می شد، و بسیار اتفاق می افتاد که مردم یک ناحیه حتی زبان نواحی همسایه خود را نمی‌فهمیدند و زبان مشترکی نداشتند. تا همین صد سال پیش در اصفهان، در محله‌های یهودی‌نشین، ارمنی‌نشین و لُرنشین بسیاری از مردم فارسی نمی‌دانستند. در زمان ساسانیان، زبان‌های بسیار متفاوتی وجود داشت، بعضی با ریشه های هندواروپایی، بعضی با ریشه های سامی (مثل آرامی و عبری و حتی عربی) و بعضی با ریشه‌های دیگر.

در فرانسه‌ی 1800، بیرون از پاریس کمتر کسی زبان تکلم شده در پاریس را صحبت می‌کرد و یا حتی می‌فهمید. تعداد زبان‌ها و لهجه‌های زیادی در روستاهای فرانسه وجود داشت. انقلاب کبیر فرانسه شعارش "برادری، برابری و آزادی" ( "Fraternité, Liberté, Egalité") بود. بنابراین انقلابیون برای آن‌که #برادری خود را اثبات کنند و به روستاییان احمق حالی کنند که باید همه با هم #برابری داشته باشند، به آنها #آزادی در انتخاب بین زبانی که در پاریس صحبت می‌شد و زبانی که پاریسی‌ها آن را صحبت می کردند دادند! اسمش را هم گذاشتند زبان ملی!

@jenabegav