ما و #دزدی و #توبه !

امروز به فکر دزدیهای اول انقلاب بودم. #مینوی مرحوم #خسروشاهی، کفش ملی مرحوم ایروانی، و ناسیونال جناب خیامی! اینها فقط سه مورد بود از دزدیهای کوچک و بزرگی که آن سالها در سرتاسر ایران در روز روشن شد و کسی هم ککش نگزید.

فقط #مینو را بگویم: مینویی که اگر ندزدیده بودندش شاید الان بزرگترین تولیدکننده و صادر کننده شکلات و هزار چیز دیگر در خاورمیانه بود. موسسش، مرحوم خسروشاهی هیچ گاه سیاسی نبود. بچه پولدار هم نبود. گرچه از خانواده ای کاسب بود، ژنش به معنی امروزه خوب نبود!! با زحمتکشی فراوان و با عشقی بی مانند این شرکت را ساخت و بزرگیش داد، گر چه خود، به گواهی کارگرانش، هیچ گاه فروتنی را فراموش نکرد. حتی جلوی دربان کارخانه هم خم می شد. کارگران را سهامدار می کرد و بسیار مواظب حال و روزشان بود. کارگران بیسواد را به مدرسه می فرستاد و ساعات تحصیلشان را ماموریت حساب می کرد. مومن بود و خمس و زکات هر سالش را می پرداخت. خانمش هم محجبه بود. نه سیاسی بود و نه هیچ گونه وابستگی به نظام پهلوی داشت. بعد از انقلاب که بازار بگیر و ببند و مصادره گرم بود هیچ (تکرار می کنم: هیچ) بهانه ای برای مصادره اموال او نداشتند.

اما تشکل های #چپ کارگری در کارخانه مینو این را بر نمی تافتند. این دزدان(و فراموش نکنید که چپ همواره دزد است) او را در کارخانه گروگان گرفتند و داستانها رفت از این نمک بحرامان حرامخور دزد! آخر سر هم رئیس جمهور دزدان، جناب بنی صدر(نویسنده کتاب #آموزش_دزدی تحت عنوان "اقتصاد توحیدی") دستور مصادره مینو را صادر کرد. و مردم مومن و مذهبی ما هم ککشان صد البته نگزید (دزدی بود، پیدا شدن دو نخ موی نامحرم که نبود که ککشان بگزد). و شد آنچنان که شد!

جالب ترین قسمت کار اینجاست: خسروشاهی قبل از انقلاب چند میلیون دلار ماشین آلات از اروپا برای مینو خریداری کرده بود. بعد از مصادره اموالش، و در زمانی که او در اروپا به سر می برد، ماشینها آماده شد. کارخانه های سازنده ماشینها به او پیشنهاد کردند که ماشینها را تحویل بگیرد و هر کاری می خواهد با آنها انجام دهد. ولی او که دلش با مینویش بود، همه آن ماشین آلات را راهی ایران کرد تا در مینو به کار گرفته شود.

آقایانی که هنوز می گویید: "انقلاب 57 اصلش خوب بود!" بدون #توبه از دیروزتان، دینداری امروزتان زیر سئوال است!