🔹 همان گونه که قبلا توضیح دادیم ادله‌ی عام توسل به قرآن شامل مراسم قرآن به سر میشود و برای اثبات آن نیاز به نص خاص نداریم .

🔸 پس از توضیح بالا یکی از کانال‌های اهلسنت پاسخ ما را اینگونه نقد کرده است :

👈 یک عمل برای اینکه تحت عمومات شرعی قرار بگیرد نبایستی آن عمل را به شکل و هیئتی خاص، تخصیص داد، زیرا تخصیص آن به شکل و هیئتی خاص مستلزم دلیلی خاص بوده و وجود ادله‌ی عام مشروعیت آن را توجیه ننموده و از دایره‌ی بدعت خارجش نمی‌سازد.

▫️در پاسخ به ایشان عرض میکنیم که بدعت در کلام و فقه عبارت است از : « ادخال ما لیس من الدین فی الدین » و آنچه که ما به شارع منتسب میکنیم اصل توسل به قرآن است نه شکل و هیئت مصادیق این توسل !

▪️به همین دلیل فتوای فقیه بزرگوار آیت الله سیستانی (حفظه‌الله) در خصوص اینکه مراسم قرآن به سر باید با چه نیتی انجام شود ( اعمال مخصوص شبهای قدر یا به قصد رجاء ) میفرمایند که :
به نیت مطلق دعا یا به قصد رجاء انجام دهید .

✔️ و همچنین آیت‌الله شیخ حسین وحید خراسانی (حفظه‌الله) نیز فتوای مشابه دارد .

✔️ همچنین آیت الله شبیری زنجانی ( حفظه‌الله) نیت این عمل را صرفا به امید ثواب ( قصد رجاء) بلا مانع میداند .

✅ بنابراین :

1⃣ توسل به قرآن منحصر به قرآن را روی سر گذاشتن نیست ؛ بلکه این شیوه صرفا مصداقی از توسل به قرآن است .

2⃣ ظواهر و شکل این مصادیق توسل به قرآن را به شارع منتسب نمیکنیم .

3⃣ همچنین این عمل را به نیت اعمال مخصوص شبهای قدر انجام نمیدهیم بلکه با نیت مطلق دعا و به قصد رجاء انجام میدهیم . ( با توجه به فتوای فقها و‌ مراجع که ذکر کردیم )

👈 بنابراین در این عمل چیزی به شارع منتسب نشده است که مستلزم بدعت باشد .


☑️ استفتایی که از دفاتر مراجع صورت گرفت به صورت کتبی میباشد و نزد ما موجود است .

☑️ پاسخ این شبهه را از طریق قاعده‌ی تسامح در ادله‌ی سنن نیز میتوان بیان کرد که به علت نیاز به بحث‌های مفصل از آن خود داری کردیم .