انجمن یاری کودکان در معرض خطر

با شروع سال تحصیلی، بچه‌ها راهی مدرسه شدند و ما هم کارمان را برای آماده‌کردن فضایی بهتر و دلگرم‌کننده‌تر در صباشهر شروع کردیم.

از رسیدگی به تجهیزات و بازسازی گرفته تا چیدمان کتابخانه‌ای که با کمک‌های شما خریداری شد؛ هر قدم با همراهی کسانی ممکن شده که برایشان فاصله مانع همراهی با ما نیست، داوطلبانی که از راه دور می‌آیند، وقت و توانشان را می‌گذارند و کنار معلم‌ها و بچه‌ها می‌ایستند.

ما باور داریم یک قصه‌ی تازه می‌تواند دریچه‌ای تازه در زندگی بچه‌ها باز کند و این در شوق کودکان برای کتابخانه هم پیداست. می‌خواهیم کودکان با کوله‌هایی سبک‌تر به مدرسه بروند و با امید بیشتری به خانه برگردند.

به امید جهانی شایسته برای همه کودکان

🔻🔻🔻🔻

انجمن یاری کودکان در معرض خطر
@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

شروع سال تحصیلی برای خیلی از بچه‌ها با ذوقِ دفترهای نو، مدادهای رنگی و کیف‌های تازه همراه است؛ اما برای بعضی از کودکان، داشتن همین وسایل ساده هم می‌تواند آرزویی بزرگ باشد. بچه‌های عزیزمان، سال تحصیلی جدید را با هدیه گرفتن لوازم‌التحریر و لبخندهایی از جنس امید آغاز کردند. شاید یک دفتر و چند مداد، چیز بزرگی به نظر نرسد، اما وقتی با مهر و همراهی به دست یک کودک می‌رسد، می‌تواند شروع یک مسیر تازه برای یادگیری، رویاپردازی و ساختن آینده‌ای روشن‌تر باشد. 💚📚✏️
🔻🔻🔻🔻

انجمن یاری کودکان در معرض خطر
@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

ابزار راهنمای «سلامت روان و تندرستی معلمان در شرایط اضطرار».

فایل pdf یا word را دانلود کنید و آن را همکاران خود به اشتراک بگذارید.

#آموزش_در_شرایط_اضطرار
#سلامت_روان

@Iran_INEE_CoP

🔴 کودکی مدفون زیر آوار استثمار؛ وقتی هیولای سرمایه استخوان کودکان را خرد می‌کند.

سال نو تحصیلی با غایبان جدیدی شروع شد کودکانی که سال گذشته در خیابان و بی‌رحمانه کشته شدند، کودکانی که در حمله آمریکا و اسرائیل به قتل رسیدند و کودکانی که زنده هستند اما طرد شده از مدرسه؛ آنچه در فضای مجازی وایرال شد تصویر افتتاح برخی مدارس بود که در آن کودکانی پا بر فرش قرمز می‌گذارند ویا در جایی دیگر ربات‌هایی که برای نوآموزان موسیقی می‌نوازند. اما حقیقتا این تصاویر نماینده واقعی وضعیت آموزش و کودکان در ایران است؟ این پرسش نیازمند پاسخی مفصل است. در میان تصاویر دیده شده از شروع سال تحصیلی، تصویری به حاشیه رفت که واقعیت کودکانی است که کودکی آنان به غارت رفته است. تصویر کودکی مدفون در میان زباله که یک هفته پیش از آغاز سال تحصیلی وایرال شد.
تصویر فریادها و پیکر نحیف یک کودک ۵ ساله زیر مخزن زباله فلزی در باغستان شهریار، تنها یک «حادثه دلخراش» یا «قصور ساده خدمات شهری» نیست؛ این تصویر، نمود عریان خشونت ساختاری است که کلیت حیات فرودستان را به قهقرا رانده است. تقلیل این فاجعه به یک بی‌احتیاطی فنی، پنهان کردن سازوکاری است که بدن یک کودک پنج‌ساله را به اعماق مخازن تعفن می‌فرستد تا چرخ‌های سودآوری یک چرخه ناعادلانه متوقف نماند.
زباله‌گردی کودکان، پیامد تصادفیِ فقر نیست؛ بلکه ستون فقرات یک نظام اقتصادی به شدت سودآور است. دهه‌ها خصوصی‌سازی، برون‌سپاری خدمات شهری و میدان دادن به شرکت‌های پیمانکاری، سازوکاری بی‌رحم ساخته است. در این شبکه تاریک، پیمانکاران مدیریت پسماند با استفاده از ارزان‌ترین، بی‌پناه‌ترین و بی‌صداترین لایه‌های جامعه—کودکان و مهاجران فاقد شناسنامه و حق شهروندی—میلیاردها تومان سود از بازیافت غیررسمی به جیب می‌زنند. کودک پنج‌ساله در این چرخه، ابزاری است برای استخراج حداکثر ارزش، بدون آنکه کمترین هزینه‌ای بابت ایمنی، بیمه یا حقوق انسانی او پرداخت شود.
گفتمان‌های لیبرال و خیریه‌ای اغلب می‌کوشند فقر و کودک‌کاری را با واژگانی چون «فرهنگ بد سرپرستان» یا «بدشانسی» توجیه و با بسته‌های معیشتی و رفتارهای ترحم‌آمیز صورت‌مسئله را پاک کنند. اما واقعیت این است که این کودک، محصول تعمیق شکاف طبقاتی، تخریب نظام‌های رفاهی و خدمات اجتماعی رایگان (مانند آموزش و بهداشت)، و سرکوب مداوم دستمزد طبقه کارگر است. وقتی خانواده کارگری در حاشیه‌هایی چون شهریار حتی از تأمین حداقل‌های معیشتی ناتوان می‌شود، بقا مستلزم آن است که حتی انگشتان خردسالان نیز به کار گرفته شوند.
حادثه در باغستان شهریار رخ می‌دهد؛ جغرافیایی که سال‌هاست به عنوان حاشیه و حیاط‌خلوت کلان‌شهر، بار طردشدگان اجتماعی و استثمار را به دوش می‌کشد. در چنین فضاهایی، خدمات شهری در نازل‌ترین و غیراستانداردترین سطح ممکن عرضه می‌شود. مخزن فلزی رهاشده، زنگ‌زده و ناامن در معابر حاشیه‌ای، نمادی از این حقیقت است که جان ساکنان این مناطق و فرودستان، اساساً در محاسبات سود و زیان مدیران شهری و سرمایه‌داران دارای ارزش سرمایه‌گذاری نیست.
سقوط مخزن زباله بر پیکر نحیف کودکی پنج‌ساله، تجسم عریان نظمی بی‌رحم است که کودکی، کرامت و حیات طبقه فرودست را پای انباشت سرمایه قربانی می‌کند. پایان دادن به این خشونت ساختاری، نه در گرو مرثیه‌سرایی‌های زودگذر مجازی است و نه ترحم‌های فردیِ خیریه‌ای؛ راه واقعی، از برچیدن شبکه استثماری پیمانکاری پسماند، لغو بی‌قیدوشرط کار کودک، بازتوزیع عادلانه ثروت و تضمین چتر حمایتی، آموزشی و رفاهی فراگیر برای تمام محرومان می‌گذرد.


https://t.me/ISPVC_NGO/3306

🔻🔻🔻🔻

انجمن یاری کودکان در معرض خطر
@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

🔴 کودکی مدفون زیر آوار استثمار؛ وقتی هیولای سرمایه استخوان کودکان را خرد می‌کند.


@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

راهنمای_جیبی_برای_معلمان_بازگشت_به_مدرسه_در_شرایط_بحران.pdf

📌 راهنمای جیبی معلمان: بازگشت به مدرسه در شرایط بحران 🏫🌱

بازگشت به کلاس پس از روزهای سخت، نیازمند همدلی و ایجاد امنیت قبل از جبران عقب‌افتادگی‌های درسی است.

این راهنمای کاربردی با همکاری و بر اساس استانداردهای بین‌المللی شبکه بینابخشی آموزش در شرایط اضطرار (INEE) به‌عنوان مرجعی سریع و گام به گام برای بازگشت معلمان ایران به یادگیری تهیه شده است.

محورهای کلیدی:

▫️پیش از بازگشت: آمادگی روانی، شناخت طرح اضطراری و آماده‌سازی فضای کلاس.

▫️ هفته‌های اول: بازسازی صبورانه روال‌های قبلی و اجرای الگوی «مشاهده، شنیدن، ارجاع»

▫️ یادگیری بدون فشار: آموزش تدریجی، کاهش فشار امتحانات و ارزیابی منصفانه.

▫️ گفتگو درباره اتفاقات: شنیدن احساسات و تمرکز بر امنیت، بدون ورود به حواشی.

▫️ مراقبت از خود: توجه معلمان به سلامت روان خود و حمایت همکاران.

📥 نسخه کامل این فایل را به شکل pdf از فایل زیر دریافت کنید و آن را با سایر همکاران‌تان به اشتراک بگذارید.

اگر سوالی یا پیشنهادی درباره آن داشتید کامنت بگذارید.

#آموزش_در_شرایط_اضطرار
#آموزش_بدون_وقفه

@Iran_INEE_Cop

روز جهانی صلح مبارک 🤍🕊
امروز، ۲۱ سپتامبر، روز جهانی صلح است؛
روزی برای یادآوری یک حق ساده و انسانی:
هر کودکی حق دارد در صلح، امنیت و آرامش زندگی کند.
کودکان حق دارند کودکی کنند، درس بخوانند، بازی کنند و آینده‌شان را بدون ترس از جنگ بسازند.
آرزو کنیم ایران و جهان، جایی امن‌تر برای کودکان باشد؛
جایی که صدای خنده‌ی بچه‌ها از صدای جنگ بلندتر باشد.
🔻🔻🔻🔻
انجمن یاری کودکان در معرض خطر
@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

🔴 بیانیه انجمن یاری کودکان در خطر
اگر آموزش متوقف شد، برای آموزش مجازی همه کودکان آماده ایم؟

به گفته وزیر آموزش‌وپرورش مدارس حضوری است؛ اما اگر دوباره مجازی شد، تکلیف خانواده‌ها و معلمان چیست؟
با توجه به تجربه سال گذشته و احتمال تکرار شرایطی که می‌تواند آموزش حضوری مدارس را با اختلال مواجه کند، از جمله کمبود انرژی، شیوع بیماری‌های فصلی مانند آنفلوآنزا، شرایط ناشی از جنگ و سایر بحران‌های احتمالی، موضوع مجازی شدن مدارس بار دیگر مورد توجه خانواده‌ها قرار گرفته است.
اگرچه وزیر آموزش‌وپرورش اعلام کرده است که مدارس به‌صورت حضوری فعالیت خواهند کرد، اما شرایط موجود و تجربه سال گذشته نشان می‌دهد که نمی‌توان احتمال تغییر شرایط و ضرورت تصمیم‌گیری‌های مقطعی را نادیده گرفت.
به همین دلیل، هدف از طرح این موضوع، پیش‌بینی قطعی مجازی شدن مدارس نیست؛ بلکه هشدار و درخواست برای آمادگی قبلی است.

ادامه بیانیه را در این این لینک بخوانید.
https://shorturl.at/DnKaC


انجمن یاری کودکان در معرض خطر
@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

آموزش حق همه کودکان است و نباید دسترسی به تلفن همراه، اینترنت یا توان مالی خانواده، تعیین‌کننده کیفیت و امکان برخورداری از آموزش باشد.
انتظار می‌رود وزارت آموزش‌وپرورش، حتی در شرایطی که مدارس حضوری هستند، سناریوی اضطراری آموزش مجازی را از هم‌اکنون آماده، شفاف و اعلام کند تا در صورت بروز هرگونه بحران، تصمیم‌گیری‌ها بدون تحمیل هزینه و فشار مضاعف بر خانواده‌ها و معلمان انجام شود.


انجمن یاری کودکان در معرض خطر
شهریور ۱۴۰۵

@ISPVC_NGO
https://www.instagram.com/yari_koodak

بسیاری از خانواده‌های کم‌درآمد، به‌ویژه خانواده‌های کارگری و ساکنان مناطق محروم، توانایی تهیه تجهیزات الکترونیکی مناسب و پرداخت مداوم هزینه اینترنت را ندارند.
این مشکل در خانواده‌هایی که چند دانش‌آموز دارند، بسیار جدی‌تر است. اگر دو یا سه فرزند یک خانواده در ساعت‌های مشابه کلاس مجازی داشته باشند، داشتن یک تلفن همراه نمی‌تواند پاسخگوی نیاز همه آنها باشد. با توجه به افزایش قیمت تجهیزات الکترونیکی، خرید چند دستگاه برای یک خانواده می‌تواند هزینه‌ای سنگین و خارج از توان بسیاری از خانواده‌ها باشد.
معلمان نیز نباید از این مسئله نادیده گرفته شوند. در صورت مجازی شدن آموزش، بخش قابل توجهی از بار تأمین تلفن همراه، رایانه، اینترنت و سایر تجهیزات مورد نیاز تدریس بر دوش خود معلمان قرار می‌گیرد؛ معلمانی که بسیاری از آنها با حقوق و مزایای محدود زندگی می‌کنند.
اگر تلفن همراه یا رایانه یک معلم در اثر استفاده مداوم برای آموزش نیاز به تعمیر یا تعویض داشته باشد، آیا قرار است تمام هزینه آن را شخص معلم پرداخت کند؟ آیا برای هزینه اینترنت و استهلاک تجهیزات، سازوکار مشخصی وجود دارد؟
از سوی دیگر، خانواده‌ها برای آموزش حضوری فرزندان خود هزینه‌های مختلفی پرداخت می‌کنند؛ از جمله هزینه سرویس رفت‌وآمد، لباس و فرم مدرسه و در برخی موارد شهریه (در مدارس غیردولتی وهمچنین مدارس دولتی ). اگر در مقطعی از سال آموزش حضوری متوقف و مدارس مجازی شوند، تکلیف هزینه خدماتی که دیگر ارائه نمی‌شوند، چه خواهد بود؟
به همین دلیل، انتظار می‌رود وزارت آموزش‌وپرورش نه پس از وقوع بحران، بلکه پیش از آن، سازوکار مشخصی برای چنین شرایطی پیش‌بینی و اعلام کند.
مشخصاً لازم است پاسخ روشنی برای این پرسش‌ها وجود داشته باشد:
۱. اگر به هر دلیل بخشی از آموزش‌ها مجازی شد، برای دانش‌آموزانی که تلفن همراه، تبلت یا رایانه ندارند چه راهکاری وجود دارد؟
۲. برای خانواده‌هایی که چند فرزند دانش‌آموز دارند و امکان تهیه چند دستگاه را ندارند، چه تمهیدی اندیشیده شده است؟
۳. آیا اینترنت مورد نیاز دانش‌آموزان و معلمان در صورت مجازی شدن آموزش، رایگان یا با یارانه مناسب تأمین خواهد شد؟
۴. هزینه خرید، تعمیر، نگهداری و استهلاک تجهیزات مورد استفاده معلمان بر عهده چه نهادی خواهد بود؟
۵. اگر آموزش حضوری متوقف شود، تکلیف هزینه‌هایی که خانواده‌ها بابت سرویس مدارس و سایر خدمات حضوری پرداخت کرده‌اند، چه خواهد بود؟
۶. برای جلوگیری از عمیق‌تر شدن شکاف آموزشی میان دانش‌آموزان پردرآمد و فقیر چه برنامه‌ای وجود دارد؟
۷. برای دانش‌آموزانی که به دلیل نداشتن امکانات فنی قادر به حضور منظم در کلاس‌های مجازی نیستند، چه سازوکاری برای جبران عقب‌ماندگی آموزشی پیش‌بینی شده است؟
۸. آیا آموزش‌وپرورش برای مناطق محروم و خانواده‌های فقیر، پیشاپیش تجهیزات و امکانات جایگزین در نظر گرفته است یا قرار است این اقدامات پس از بروز مشکل انجام شود؟
حضوری بودن مدارس، خبر خوبی برای خانواده‌ها و دانش‌آموزان است؛ اما آمادگی برای شرایط اضطراری نیز بخشی از مسئولیت مدیریت آموزشی کشور است.
تجربه سال گذشته نشان داد که شرایط ممکن است در مدت کوتاهی تغییر کند. بنابراین طرح این پرسش‌ها به معنای مخالفت با آموزش حضوری یا پیش‌بینی قطعی تعطیلی مدارس نیست؛ بلکه تلاشی است برای اینکه اگر شرایط اضطراری بار دیگر آموزش حضوری را با مشکل مواجه کرد، خانواده‌های کم‌درآمد، دانش‌آموزان محروم و معلمان، هزینه بی‌برنامگی را پرداخت نکنند.
👇👇👇

به گفته وزیر آموزش‌وپرورش مدارس حضوری است؛ اما اگر دوباره مجازی شد، تکلیف خانواده‌ها و معلمان چیست؟
با توجه به تجربه سال گذشته و احتمال تکرار شرایطی که می‌تواند آموزش حضوری مدارس را با اختلال مواجه کند، از جمله کمبود انرژی، شیوع بیماری‌های فصلی مانند آنفلوآنزا، شرایط ناشی از جنگ و سایر بحران‌های احتمالی، موضوع مجازی شدن مدارس بار دیگر مورد توجه خانواده‌ها قرار گرفته است.
اگرچه وزیر آموزش‌وپرورش اعلام کرده است که مدارس به‌صورت حضوری فعالیت خواهند کرد، اما شرایط موجود و تجربه سال گذشته نشان می‌دهد که نمی‌توان احتمال تغییر شرایط و ضرورت تصمیم‌گیری‌های مقطعی را نادیده گرفت.
به همین دلیل، هدف از طرح این موضوع، پیش‌بینی قطعی مجازی شدن مدارس نیست؛ بلکه هشدار و درخواست برای آمادگی قبلی است تا اگر به هر دلیل آموزش حضوری در بخشی از سال تحصیلی امکان‌پذیر نبود، خانواده‌ها و معلمان دوباره با مشکلات و هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده مواجه نشوند.
یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها، نبود دسترسی برابر دانش‌آموزان به تلفن همراه، تبلت، رایانه و اینترنت است.
👇👇👇

امروز چهارده کودک هفت تا ده‌ساله گِل‌بازی کردند، آب‌بازی کردند، آواز خواندند و رقصیدند؛ شادی‌های ساده‌ای که هر کودکی باید فرصت تجربه‌کردنشان را داشته باشد.

اما در تقاطع فقر، پناهجویی و طرد اجتماعی، حتی فرصت بازی و شادی هم نابرابر تقسیم می‌شود. بعضی کودکان، پیش از آنکه مجال شناختن جهان کودکانه‌ی خود را پیدا کنند، با اضطراب‌ها، محرومیت‌ها و مرزهایی روبه‌رو می‌شوند که جهان بزرگ‌ترها برایشان ساخته است.

بازی پاداش نیست، تفریحی اضافه نیست و لطفی نیست که بزرگ‌ترها در حق کودکان می‌کنند. بازی حق هر کودک است؛ حق خندیدن، خیال‌پردازی‌کردن، کشف‌کردن، دویدن و رهاشدن از فشار جهانی که گاهی جایی برای کودکی باقی نمی‌گذارد.

امروز، برای چند ساعت، کودکان فقط کودک بودند.