- فصل ۱: سیاستِ آموزشِ گذشته
در این فصل نویسنده چارچوب نظری خود را معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که کتاب‌های درسی تاریخ در ایران، دستگاه گزینش حافظه‌اند.- فصل ۲: مؤلفان کتاب‌های درسی تاریخ در دورهٔ پهلوی
نویسنده در این فصل توضیح می‌دهد چگونه در دورۀ پهلوی، تولید کتاب‌های درسی به تدریج کاملا دولتی و متمرکز شد.
- فصل ۳: همچون سلاح برای ارتش: کتاب‌های درسی در جمهوری اسلامی
ذیل این فصل نویسنده پیوند آموزش با گفتمان انقلاب را توضیح می‌دهد.
- فصل ۴: آموزش انقلاب مشروطه در کتاب‌های درسی دورهٔ پهلوی
نویسنده در این فصل به بازنمایی انقلاب مشروطه در دورۀ پهلوی می‌پردازد و نشان می‌دهد در این بازسازی نقش نیروهای مردمی تضعیف و نقش شاه به عنوان نجات‌دهنده برجسته می‌شود.- فصل۵: انقلاب اسلامیِ ۱۹۰۶
این فصل به بازخوانی تناقض‌های روایی در مورد مشروطه در دو نظام می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه یک رخداد تاریخی، در دو نظام سیاسی دو معنای متفاوت پیدا می‌کند.- فصل ۶: یادآوری گذشتهٔ انگلیسی-روسی در ایران
در این فصل بر سیاست حافظه در مداخلات خارجی تمرکز می‌شود و بازسازی «دشمن تاریخی» بر اساس نیاز سیاسی مورد توجه است.- فصل ۷: مصدق در کلماتِ دولت: از پهلوی تا جمهوری اسلامی
نویسنده در این فصل نشان می‌دهد چهره‌های ملی در چارچوب سیاست حافظه با تعریف می‌شوند.
فصل ۸: تاریخ‌های دولتی: تأملات پایانی
در پایان نویسنده در این فصل نتیجه می‌گیرد که تاریخ در مدرسه، بازنمایی گذشته نیست بل معماری سیاسی حال است.
📎اطلاعات کتابشناختی:
Yasamin Alkhansa, (2026), State Histories: The Politics of Teaching the Past in Iran, Palgrave Macmillan (Springer Nature)@Dirooz_history
@IranvaIslam