آغازی برای بازگشت به یادگیری در شرایط بحران (قسمت هفتم)

معلم نباید تنها بماند

گاهی در مدرسه، هر معلم مثل یک جزیره است.
درِ کلاس که بسته می‌شود، یک معلم می‌ماند و ده‌ ها سؤال:
با این دانش‌آموز چه کنم؟
چطور این مبحث را بهتر تدریس کنم؟
با این رفتار چه برخوردی داشته باشم؟
خودم چطور با این همه فشار ادامه بدهم؟
و...

اما شاید یکی از مهم‌ترین نکاتی که در سال‌های سخت باید به آن توجه کرد،  اینست که:

قرار نیست یک معلم همه چیز را به‌تنهایی حل کند.

گروه‌های کوچک حمایتی معلمان می‌توانند بخشی از این بار را سبک کنند. البته نه گروه‌هایی برای فرستادن فایل و بخشنامه،
بلکه فضایی برای تبادل تجربه، حل مسئله و حمایت حرفه‌ای و انسانی و صد البته بدون قضاوت یا برتری طلبی!

♡گاهی یک همکار راهی برای آموزش یک مفهوم دارد که ما امتحان نکرده‌ایم.
♡گاهی تجربه او در مدیریت یک کلاس به کارمان می‌آید.
♡گاهی اصلاً مسئله درسی نیست؛ فقط لازم است بتوانیم به یک همکار بگوییم:
"من در این موقعیت مانده‌ام! بیا با یکدیگر همفکری کنیم."

👌یک گروه حداقل سه تا پنج نفره هم کافی است برای:

یک مسئله ⬅️ چند تجربه ⬅️ یک ایده ⬅️ یک اقدام

و هفته بعد یا جلسه بعد بررسی کنیم که
چه چیزی جواب داد؟ چه چیزی جواب نداد؟

این یعنی:

تبدیل تجربه‌های پراکنده معلمان به دانش حرفه‌ای مشترک.

🌱🌱🌱معلم حرفه‌ای کسی نیست که پاسخ همه مسائل را بداند، کسی است که می‌داند چه زمانی باید از تجربه و خِرد دیگران کمک بگیرد.

ما نمی‌توانیم بحران بعدی را پیش‌بینی کنیم، اما می‌توانیم کاری کنیم که اگر دوباره روزهای سخت رسید، هیچ معلمی مجبور نباشد همه‌چیز را تنها تحمل و حل کند.

یادمان باشد:

اگر معلم ستون آموزش است،
ستون هم گاهی به تکیه‌گاه نیاز دارد.

حالا شما شروع کنید:

یک گروه کوچک از همکاران بسازید و فقط یک سؤال بپرسید:
(این روزها سخت‌ترین مسئله‌ای که در کلاس داری چیست؟)

شاید همین سؤال، شروع یک "ما"ی حرفه‌ای باشد.
آمنه_یک معلم
#آموزش_در_شرایط_اضطرار
#آموزش_بدون_وقفه
@Iran_INEE_Cop