در رسای استاد فقید دکتر حبیب اله دشتی،
استاد جراحی پیوند کبد دانشگاه علوم پزشکی تهران در سالگرد آسمانی شدنشان

سروده استاد دکتر ابراهیم رزم پا،
استاد بیماری های گوش و حلق و بینی دانشگاه علوم پزشکی تهران ،
آذرماه ۱۴۰۴ خورشیدی


حیف دشتی ستاره ای ز جنوب
خوش درخشیدو  زود کرده غروب

مهر تابنده  و فروزان  بود
گشت کم نور و بیصدا فرسود

زندگی بخش جسم بی جان بود
ناگهان رفت و در سما آسود

در رسای کسی  که ربانی است
شعر گفتن نه کار آسانی است

عالمی صالح پرتلاش و سدید
مام میهن  بسان او کم  دید

بوده  جراح ماهر پیوند
در عملها صبورو بالبخند

کبد مرده، ناتوان ،بیمار
کرد با دست پرتوان تیمار

زندگی بخش مردم مأیوس
غصه را کرد شادی ملموس

در عمل سخت بامهارت بود
گوی سبقت ز دیگران بربود

در طبابت عمیق بود و  دقیق
با مریضش رفیق بودو شفیق

فکر و ذکرش همیشه بابیمار
با  فراگیر خود صمیمی  و یار

فارغ از بغض واز ریا آزاد
با محبت و  با وفا  دلشاد

مهر ایران و مردمش در دل
زهد و تقواش نقل هر محفل

با صلابت نماد ایمان بود
عاشق خاک پاک ایران بود

رزم پا خسته در غم این دوست
هرچه گوید برای او نیکوست

رفته اما نمی رود از یاد
نام نیکی که او بجا بنهاد

جز نکویی کسی از او‌نشنید
روح او شاد و یاد او جاوید


بنیاد مکتب پروفسور یلدا:
@ipyaf