برگردان فارسی متن سخنرانی تاثیرگذار بانو پروفسور مری ای. برونکو، از برندگان جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۵ در هنگام مراسم اعطای این جایزه در تاریخ ۱۰دسامبر ۲۰۲۵ میلادی در سوئد


اعلیحضرت‌ها،
والاحضرت‌ها،
عالی‌جنابان،
برندگان محترم،
بانوان و آقایان،

از طرف پروفسور شیمون ساکاگوچی و پرفسور فرد رمزدل، مایلم از مجمع نوبل در انستیتوی کارولینسکا و بنیاد نوبل سپاسگزاری نمایم.

در ششم اکتبر، هنگامی که من در تلاش بودم تماس‌های مشکوکِ ساعت یک بامداد از سوئد را نادیده بگیرم و بخوابم، و فرد در ارتفاعات دورافتادهٔ وایومینگ بی‌خبر از هیجان جهانیِ که در حال شکل‌گیری بود، شیمون خوش‌بختانه در منطقه زمانی‌ای زندگی می‌کرد که ساعات کاری‌اش بیشتر با سوئد هم‌پوشانی داشت — و او در زمان مناسب آن تماس را پاسخ داد!

ما از اینکه کارمان در کشف عامل کلیدیِ تحمل ایمنی محیطی — که برای حفظ تعادل دستگاه ایمنی ضروری است — مورد تقدیر قرار گرفته، عمیقاً مفتخر و سپاسگزاریم.

مسیر حرفه‌ای من از زمانی که شرکت زیست‌فناوری کوچکی که من و فرد در آن کار می‌کردیم اوایل سال ۲۰۰۴ تعطیل شد، فراز و نشیب‌های فراوانی داشته است. در این سال‌ها شاهد بوده‌ام که چگونه، در کنار کارهای بنیادی شیمون در این حوزه، کشف ما دربارهٔ ژن FOXP3 و نقش حیاتی آن در ایجاد سلول‌های تنظیمی T، تحولی شگفت‌انگیز در فهم ما از این موضوع ایجاد کرد که سیستم ایمنی چگونه هم از ما در برابر عوامل بیگانه محافظت می‌کند و هم به‌اشتباه به بافت‌ها و اندام‌های خود بدن حمله نمی‌کند.

بیست سال گذشته شاهد شکل‌گیری رویکردهای بسیار نوآورانه‌ای برای بهره‌گیری از قدرت سلول‌های تنظیمی T — سلول‌هایی کمیاب اما قدرتمند — بوده است. امروزه کارآزمایی‌های بالینی متعددی بر پایه فعال‌سازی این سلول‌ها برای درمان بسیاری از بیماری‌های شایع و دشوار در جریان است، و آیندهٔ درمان‌های مؤثر و حتی شاید درمان‌های قطعی، اکنون روشن و امیدبخش است.

داستان ما از یک سو داستانی نسبتاً معمول است؛ داستان موفقیتی که بر پایه پیشرفت‌های پژوهشی بنیادی طی دهه‌های متمادی شکل گرفت و آن را گسترش داد.

پیتر مدوار هنگام دریافت جایزه نوبل در سال ۱۹۶۰ به‌خاطر نخستین توصیف تحمل ایمنی گفت:

«اگر ما امروز فراتر از پیشینیان خود می‌بینیم، تنها به این دلیل است که بر شانه‌های آنان ایستاده‌ایم.»

اما از سوی دیگر، داستان ما کمی غیرمعمول است، زیرا نقش‌های من و فرد از دل یک شرکت کوچک زیست‌فناوری بیرون آمد. هرچند نتوانستیم پژوهش درباره سلول‌های T تنظیمی را در همان محیط ادامه دهیم، اما توانستیم نتایج خود را منتشر کنیم؛ نتایجی که جامعه علمی به گونه‌ای آن را پذیرفت و توسعه داد که برای من هم افتخارآمیز و هم فروتنانه است. البته کار شیمون که امروز مورد تقدیر قرار می‌گیرد، چه پیش و چه پس از آن، در کنار مطالعات ارزشمند بسیار دیگری در این حوزه قرار دارد.

مایلم بر هم‌افزایی نیرومند بین پژوهش در آزمایشگاه‌های دانشگاهی و بخش خصوصی تأکید کنم. هر یک از این دو عرصه نقاط قوت خاص خود را دارد و چشمگیرترین پیشرفت‌ها در کاربردهای بالینی، زمانی حاصل می‌شود که این هم‌افزایی‌ها تقویت و گسترش یابند.

من، شیمون و فرد، از همه اعضای تیم‌های پژوهشی، همکاران، راهنمایان و حامیان مالی که در طول مسیر حرفه‌ای از ما حمایت کرده‌اند، صمیمانه سپاسگزاریم.

ما همچنین بدون حمایت خانواده‌ها و همکاران دیگر نمی‌توانستیم به اینجا برسیم. به‌عنوان زنی در عرصه علم، به‌ویژه می‌خواهم از الگوهایی یاد کنم که به من جرأت و انگیزه دادند تا ادامه دهم؛ امید من این است که بتوانم همین نقش را برای دخترانم — که اکنون در آغاز مسیر زندگی خود هستند — و نیز برای دختران جوان دیگری که مشتاق علم‌اند، ایفا کنم.

سپاسگزارم.


بنیاد مکتب پروفسور یلدا:

@ipyaf