پدیده‌ی بهروز

يادداشت استاد دکتر بابک‌ زمانی در روزنامه شرق

آن روز صبح سه‌شنبه، سالن کنفرانس بیمارستان پارس غوغایی بود. بیمارستان میزبان کسانی شده بود که معمولاً گذارشان به بیمارستان نمی‌افتد: موسیقی‌دانان، هنرمندان سینما، سیاست‌مداران، روزنامه‌نگاران، و بسیاری دیگر. و البته از جامعه‌ی پزشکی، از همه‌ی رشته‌ها و تخصص‌ها. بسیاری از آنان نه به‌عنوان طبیب، که باز هم به‌عنوان یک ایرانی آمده بودند.
همه و همه آمده بودند تا تألم بزرگی را که بر چهره‌ی استاد، پدر، برادر و دوست بزرگ خود باور نمی‌کردند، به او تسلیت بگویند.

بهروز برومند تنها طبیب بیماران کلیوی و بنیان‌گذار درمان‌های مدرن کلیه در ایران نبوده است؛ اگرچه تنها همین، در بزرگداشت او کفایت می‌کرد.
او تنها مدتی کوتاه رئیس یک دانشگاه بود، اما بخش عمده‌ی جامعه‌ی پزشکی خود را شاگردان او می‌دانند—شاگردان مستقیم، و بیش از آن، شاگردان غیرمستقیم و دورادور؛ طبیبانی که او را الگو و مراد خود می‌دانند.
در دانش طب هم خود را شاگرد او می‌دانند، اما بیش از آن، در منش و سلوک و حکمت، شاگردی می‌کنند!
او به‌درستی یادآور و پیرو حکمای بزرگ ایرانی است.

عجیب‌تر از همه آن‌که این جمعیت بزرگ پزشک، دانشجو، بیمار و مردم عادی، در عین حال او را دوست نزدیک و رفیق شفیق خود می‌دانند—رفاقتی که اختلاف سن، تحصیلات، و موقعیت اجتماعی، هیچ نقشی در آن ندارد.
گویی نود میلیون دوست نزدیک دارد!
او نمونه‌ی بی‌همتای تلفیق دانش و اخلاق است.

برای بسیاری از ما، بهروز برومند با آن چهره‌ی همیشه خندان اما جدی، قدی متوسط اما جانی رشید، پیراهن سفید و کراوات با نشانی از ایران که همواره بر تن دارد، و کلامی پاک و منزه، نماد واقعی ایران و ایرانی است.
او عصاره‌ی تاریخ معاصر این کشور است؛ با تراژدی‌ای که در طول زمان بر او گذشت، نماد مردمی است که مرارت‌های بی‌شمار، هرگز نتوانست امید به آینده را در آن‌ها نابود کند—مردمی که هیچ‌چیز نتوانست آن‌ها را از عقلانیت و آرامش، تحمل و مدارا، و استمرار باز بدارد.

این «یولیسیز خندان»، پس از دهه‌ها رنج و مرارت، تلاش برای کشوری بهتر، عبور از دریاهای متلاطم، زندان‌ها و محرومیت‌ها—که همه را «اوليس ‌وار» پشت سر گذاشت—حالا در سوگی عمیق نشسته است؛
سوگِ همراه و هم‌سفری که از دریاها و طوفان‌ها، دست در دست او عبور کرده بود.
چهره‌ی خندان او، علیرغم این اندوه بزرگ، تنها نشان از روحی بزرگ دارد—روحی اساطیری که از اساطیر پهلوانی این میهن بزرگ سرچشمه می‌گیرد.

بهروز برومند پدیده‌ی ایران است.
آینده‌ی ایران است؛ نبض پرطپش زندگی است—درخشان، سرفراز، و معقول!
با تمام مصائبی که بر سرش آمد، از دیرباز تا همین چند روز پيش !

https://t.me/bzyad

کانال بنیاد مکتب پروفسور یلدا:
   @ipyaf