این تصویر نمونه‌ای فوق‌العاده از هنر مُقَرنَس (Muqarnas) است که یکی از پیچیده‌ترین و نمادین‌ترین عناصر معماری اسلامی-ایرانی محسوب می‌شود. این هنر به قدری دقیق است که برخی آن را «استالاکتیت‌های هندسی» می‌گویند.

۱. هندسه سه‌بعدی و مفهوم «مقرنس»
آنچه در مرکز تصویر می‌بینید، تبدیل یک فضای تخت به یک فضای سه‌بعدی و حجیم است. مقرنس از ترکیب واحدهای کوچکی به نام «پا»، «تاسه» و «شاپرک» ساخته می‌شود.

مقرنس در واقع راه حلی معمارانه برای تبدیل مربع (زمین) به دایره (گُنبد/آسمان) است. این طبقات روی هم سوار می‌شوند تا انتقال از دیوارهای عمودی به سقف مدور را نرم و هنرمندانه کنند.

۲. تزئینات «اسلیمی» و «ختایی»
اگر به جزئیات روی کاشی‌های آبی دقت کنید، دو نوع الگوی گیاهی اصلی را می‌بینید:
اسلیمی : آن خطوط منحنی و پیچ در پیچ که شبیه عاج فیل یا بندهای گیاه هستند و نماد جاودانگی و حرکت بی‌پایان به سمت خداوندند.
ختایی: گل‌های شاه‌عباسی و غنچه‌های ظریفی که بین اسلیمی‌ها قرار گرفته‌اند نماد کثرت در وحدت هستند.

۳. جادوی رنگ «لاجوردی» و «کبالت»
رنگ آبی غالب در تصویر، تصادفی نیست. در کاشی‌کاری ایرانی، از اکسید کبالت برای دستیابی به این طیف عمیق استفاده می‌شود.

در روانشناسی معماری سنتی، رنگ آبی لاجوردی نماد «آسمان» و «ملکوت» است. استفاده از خطوط زرد/طلایی در لبه‌ها (معروف به اسلیمی‌های دهن‌اژدری) برای ایجاد تضاد نوری و القای حس تابش نور الهی در دل تاریکی یا عمق سقف است.