از جملات موثر مقاله بالا: ☝️☝️
خودشیفتگی جمعی صرفاً روحیه‌ای قبیله‌ای نیست. انسان‌ها ذاتاً قبیله‌ای‌اند و این امر ضرورتاً چیز بدی نیست. داشتن هویت اجتماعی سالم می‌تواند تأثیر مثبت زیادی بر به‌زیستی انسان‌ها داشته باشد. افرادی که دچار خودشیفتگی جمعی هستند، اغلب بر تبعیض‌های برون‌گروهی متمرکزند تا وفاداری درون‌گروهی.
این مسئله در افراطی‌ترین حالتش ممکن است رادیکالیسم سیاسی، و حتی به شکلی بالقوه، خشونت را افزایش دهد. خودشیفتگی جمعی در بستر زندگی روزمره نیز ممکن است مانع از آن شود که آدم‌ها به یکدیگر گوش بسپارند و آن‌ها را به این سمت می‌کشاند که انسان‌های «آن طرفی» را به شخصیت‌هایی تک‌بعدی تقلیل دهند.
بهترین راه جلوگیری از این مسئله این است که به مردم یاد بدهیم چطور به گروه خود ببالند؛ بدون آنکه وسواسِ تأییدشدن از سوی دیگران را داشته باشند.
شاید روایت گروه‌ها از اینکه چرا برتر هستند با هم متفاوت باشد: گاهی آن‌ها گمان می‌کنند که اخلاقی‌ترین مردم‌اند، پیچیده‌ترین فرهنگ را دارند، بااستعدادترین‌اند، قدرتمندترین‌اند یا بیشترین حمایت را از ارزش‌های دمکراتیک می‌کنند. شاید فکر کنند که عظمتشان خواست خدا بوده یا آن را از طریق رنجی بی‌سابقه در گذشته به دست آورده‌اند.
فرقی نمی‌کند کدام باشد؛ در هر حالت افرادی که دچار خودشیفتگی جمعی هستند از گروه‌های دیگر منزجرند و نسبت به تهدیدهای بین‌گروهی ادراک‌شده حساسیت بیش از حد نشان می‌دهند.
درنتیجه، خودشیفتگی جمعی معمولاً سبب ایجاد تبعیض می‌شوند.
Post #2310
424
- 👍 3