احتراما؛
وقتش نیست:
• تحلیل و تفسیر و پیش بینی مدیریتی و استراتژیک و تحولی و ..... پیچیدگی بیش از اینهاست....
• مرور تاریخ و تجربه های تلخ و شیرین داخلی و خارجی... همه خوانده ایم....

• اطلاع رسانی دوره و پروژه و اطلاعات و نمودارهای علمی و ....واقعا ارزش افزوده ای ندارد....

• نقل چندباره اطلاعات تایید نشده ...... هزاران جای دیگر دیده ایم و فقط اثر تواتر ایجاد میکند و بس....
• توصیه و نصیحت و نسخه ..... شرایط افراد با هم یکسان نیست....

• برچسب و افشا.....میانه رو و تندرو و ایکس طلب و ایگرگ طلب و وسط باز و تو چه کردی و من چه نکردم و ........ هیچ ارزش افزوده ای ندارد برایمان....

• مقایسه جوانان با نسل قبل و بالعکس..... قابل مقایسه نیست.... هر دو دسته سختی کشیدیم.... نیازی به اثبات و به رخ کشیدن نیست... همگی انسانیم و درگیر شرایط متلاطم....جوانان حال بدتری از میانسالان دارند.....

• مقایسه فرزند داران با بی فرزندان و بالعکس.... مقایسه بی معناییست...

با نهایت احترام....
وقتش هست:
• بازگشت به انسانیت و همدلی و سکوت عقلانی و تسهیلگری... هر طور که بلدیم...

• به رسمیت شناختن غم و رنج داغدیدگان و ترس و سکوت داغ ندیدگان و خشم و ناامیدی جوانان به آینده...

• کمک به هر سطح و شکل و میزانی که در توان ماست... در توانمان نیست، اشکالی ندارد؛ بدون قضاوت فقط ساکت بمانیم....

• تمامی کسانی که توان و اختیار داریم برای افراد بیکار شده حتی پروژه های کوچک را فراهم کنیم که رنج بیکاری به ناامنی روانی این روزهایشان اضافه نشود....

سطح هرج و مرج و شکنندگی محیط و اطلاعات بحدی بالاست که توان تفکر معمول را از هر کسی میگیرد!

همه ما در چنین موقعیتهایی صرفا انسانیم ... فارغ از سن و جنس و نسل و ....

همگی به فراخور شرایطمان به سطح بقا در نیازهای پایه برگشته ایم و نیازمان به امنیت ذهنی و روانی و جسمی، در هر شکلی، از هر وقت دیگری بیشتر است.

موجی که در آنیم به همه لحاظ، ابهام مطلق است.... در این مواقع معناهای درونی انسانی و اصول پایه ای انسانیت، کلید عبور از بحران است....

ارادتمند... قیطرانی.