نمی‌دانیم در ساعت‌ها و یا روزهای پیش رو چه اتفاقی خواهد افتاد. شاید جنگی دیگر در راه باشد و شاید فردا دیگر شبیه امروز نباشد. اما حتی در این لحظات سرشار از بیم و ابهام، ما هنوز رؤیا داریم؛ رؤیای ایرانی. رویای کشوری آزاد، آباد، مستقل، قدرتمند، مردم‌سالار و توسعه‌یافته؛ ایرانی که در آن اراده ملی سرچشمه قدرت سیاسی باشد، مردم حق تعیین سرنوشت خویش را داشته باشند و آینده کشور نه در پایتخت‌های بیگانه، نه در دربار سلطنتی و نه پشت درهای بسته قدرت، بلکه به دست خود ملت ایران رقم بخورد.

‏ما به ملی‌گرایی ایرانی باور داریم؛ ملی‌گرایی مبتنی بر استقلال، آزادی، حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و مشارکت مردم. ما ایرانی قدرتمند می‌خواهیم، اما قدرت ملی را تنها در توان نظامی نمی‌بینیم؛ قدرت واقعی ایران در توسعه اقتصادی، پیشرفت علمی، نهادهای کارآمد، آزادی‌های سیاسی، همبستگی اجتماعی و اراده ملتی است که خود را صاحب کشورش بداند.

‏ما می‌دانیم که جنگ و تجاوز خارجی تنها جان انسان‌ها و زیرساخت‌های کشور را نابود نمی‌کند؛ بنیان‌های توسعه را ویران می‌سازد، حقوق و آزادی‌های سیاسی را قربانی منطق جنگ و امنیت می‌کند و استقلال و تمامیت ارضی کشور را به مخاطره می‌اندازد. از دل بمباران و ویرانی نه دموکراسی می‌روید و نه توسعه. آزادی را نمی‌توان بر ویرانه‌های کشور بنا کرد و حق تعیین سرنوشت را نمی‌توان از قدرت‌های خارجی به امانت گرفت.

‏ما نه تجاوز خارجی را راه رهایی می‌دانیم، نه استبداد داخلی را ضامن استقلال و نه بازگشت ارتجاع سیاه پهلوی و احیای سلطنت را راه آینده. رؤیای ما بازگشت به گذشته یا سپردن سرنوشت ایران به بیگانگان نیست. رؤیای ما ساختن آینده‌ای است که در آن استقلال و آزادی، ملی‌گرایی و مردم‌سالاری، قدرت ملی و توسعه، در کنار یکدیگر معنا پیدا کنند.

‏شاید ندانیم فردا چه خواهد شد، اما می‌دانیم چه ایرانی می‌خواهیم. ایرانی که نه میدان جنگ قدرت‌های خارجی باشد، نه ملک موروثی یک خاندان. ایرانی که صاحب آن مردم ایران باشند.

‏ما هنوز رؤیا داریم و از رؤیای خود دست نمی‌کشیم. نه تهدید جنگ و تجاوز، نه استبداد و سرکوب و نه هیاهوی مدعیان بازگشت به گذشته، ایمان ما به آینده ایران را از میان نخواهد برد.

‏خدا، ایران، آزادی؛ شعار ماست.