یه چیز دیگه هم هست که دلی می‌نویسم...

من واقعاً نمی‌دونم چرا برای آدمایی که حتی نمی‌شناسمشون، این‌قدر وقت می‌ذارم.
اونایی که تا حالا بهم پیام دادن، احتمالاً می‌دونن چی می‌گم :))

ویس‌های طولانیِ تقریباً پادکستی، راهنمایی برای مسیر یادگیری، جواب دادن به سؤال‌ها، معرفی منبع، یا حتی بعضی وقتا انجام دادن یه سری کارای کوچیک بدون هیچ چشم‌داشتی...

البته شاید یه گوشه‌ش به همون طرحواره ایثار هم ربط داشته باشه 😁
ولی واقعاً فقط اون نیست.

فکر می‌کنم من دنیا رو توی آدم‌ها می‌بینم.
حس می‌کنم دنیا خودش یه بوم سفیده؛ نسبتاً ثابت، ساکت و بی‌طرف.
این ماییم که با رفتارمون، با حرف‌هامون، با برخوردی که با هم داریم، بهش رنگ می‌دیم.
یکی فقط سیاه‌قلم بلده و هرجا می‌ره، یه چیزی از انرژی آدم کم می‌کنه.
یکی با چند رنگ محدود، ولی قشنگ و واقعی، حال آدم رو بهتر می‌کنه.
یکی هم انگار جعبه‌رنگ ۳۲تایی دستشه؛ از یه پیام ساده‌اش، از یه راهنمایی کوچیکش، از اینکه واقعاً گوش می‌ده، یه رنگ تازه به روزت اضافه می‌شه.

شاید برای همین وقتی کسی پیام می‌ده و دنبال راهه، یا یه جای مسیر گیر کرده، نمی‌تونم خیلی راحت بی‌تفاوت باشم.
نه اینکه همیشه جواب همه‌چیز رو بدونم؛ اصلاً.

ولی اگر یه تجربه، یه اشتباه، یه منبع یا حتی یه ویس من بتونه مسیر یه نفر رو یک درصد روشن‌تر کنه، چرا که نه؟
جالبش اینجاست که خودم ذاتاً خیلی اجتماع‌گریزم :))

از شلوغی فراری‌ام، از جمع‌های بی‌دلیل زود خسته می‌شم و خیلی وقت‌ها ترجیح می‌دم توی دنیای خودم باشم.

ولی آدم‌ها رو دوست دارم.
نه لزوماً همه‌ی جمع‌ها رو؛
خودِ آدم‌ها رو.

اون لحظه‌ای که یکی با یه پیام می‌گه «بالاخره شروع کردم»،
یا می‌گه «اون ویست باعث شد کمتر سردرگم باشم»،
برای من واقعاً ارزشمنده بوده و قدر دان فیدبک های دوستان بودم...

شاید نتونیم کل این بوم بزرگ رو رنگی کنیم،
ولی حداقل می‌تونیم حواسمون باشه وقتی وارد زندگی کسی می‌شیم، با چه رنگی وارد می‌شیم....


➖➖➖➖➖
🔺 @hitwithit

🔻 از اون دلی ها که هیچکس نمی‌فهمه فازتو