یه چیزی هست که این چند وقت خیلی ذهنم رو درگیر کرده:

گاهی همون چیزی که باعث شده تا اینجای مسیر بیای، می‌تونه جلوی رشد بعدی‌تو بگیره.
من معمولاً وقتی با یه مسئله جدید روبه‌رو می‌شم، اولین واکنشم اینه که خودم برم سراغش.
نمی‌دونم؟ یاد می‌گیرم.
کسی نیست انجامش بده؟ خودم انجام می‌دم.
کار پیچیده‌ست؟ بیشتر وقت می‌ذارم تا حلش کنم و خب، واقعاً این مدل خیلی جاها جواب داده.
توی پروژه‌ها، یاد گرفتن تکنولوژی‌های جدید، ساختن چیزهایی که اولش حتی نمی‌دونستم از کجا باید شروعشون کنم.
ولی یه جایی به بعد، این مدل خودش می‌تونه تبدیل به تله بشه.
چون وقتی همه‌چیز قراره با «خودم انجام می‌دم» جلو بره، از یه جایی به بعد خودِ آدم می‌شه گلوگاه کار.
همه‌چیز به زمان، انرژی و تمرکز یک نفر وابسته می‌مونه. یعنی شاید کارها جلو برن، ولی رشد خیلی سخت‌تر می‌شه.

به این می‌گن «تله موفقیت».

یعنی چون یه روش تا امروز جواب داده، هی بیشتر همون روش رو تکرار می‌کنیم.
بیشتر کار می‌کنیم، بیشتر کنترل می‌کنیم، بیشتر دنبال بی‌نقص‌بودن می‌ریم… در حالی که شاید برای مرحله بعد، باید یک مدل جدید یاد بگیریم. منظورم از مدل، مدل ذهنیتون هست، همونی که به کنش های شما جهت میده.

مثلاً:
- به‌جای اینکه همه‌چیز رو خودمون انجام بدیم، یاد بگیریم واگذار کنیم.
- به‌جای منتظر موندن برای خروجی بی‌نقص، با یه نسخه خوب و قابل‌استفاده شروع کنیم.
- به‌جای اینکه فقط روی چیزهایی که بلدیم عمیق‌تر بشیم، بریم سراغ چیزهایی که هنوز توشون تازه‌کاریم.

فکر می‌کنم سخت‌ترین بخش رشد، کنار گذاشتن چیزهایی نیست که جواب نداده‌اند.
سخت‌ترین بخش، فاصله گرفتن از چیزهاییه که خیلی هم خوب جواب داده‌اند.

من این روزها دارم به این فکر می‌کنم که شاید برای رفتن از یه مرحله به مرحله بعد، همیشه لازم نیست بیشتر تلاش کنم؛
شاید لازم باشه جور دیگری تلاش کنم.

شما چی؟
تا حالا شده یه نقطه‌قوت یا عادتی که همیشه بهتون کمک می‌کرده، یه جایی تبدیل به مانع رشدتون بشه؟
گاها خیلی دلم میخواد سمت علوم شناختی و نوروسایکولوژی برم...
مقالات این حوزه رو بیشتر علاقه دارم... شاید آینده بیشتر اینطوری بنویسم
➖➖➖➖➖
🔺 @hitwithit
🔻 مهرداد حسن زاده