چند روزه دارم یه روش برای کدنویسی با AI امتحان می‌کنم که واقعاً از نتیجه‌ش خوشم اومده.
به جای اینکه یه مدل هم کد رو بنویسه هم تست‌ها رو، کار رو بین دو مدل تقسیم می‌کنم.
مدل اول فقط Test Caseها رو از روی نیازمندی‌ها می‌نویسه.
مدل دوم هم فقط توضیح فیچر رو می‌بینه و هیچ اطلاعی از تست‌ها نداره. بعد که کدش آماده شد، اجراش می‌کنم روی تست‌هایی که مدل اول نوشته.

چیزی که برام جالب بود اینه که خیلی وقت‌ها تست‌ها باگ‌ها یا Edge Caseهایی رو پیدا می‌کنن که مدل دوم اصلاً بهشون فکر نکرده.
به نظرم دلیلش اینه که وقتی مدل کدنویس تست‌ها رو نمی‌بینه، نمی‌تونه ناخودآگاه کدش رو برای پاس کردن همون تست‌ها تنظیم کنه. مجبور میشه واقعاً مسئله رو از روی نیازمندی‌ها حل کنه و تست‌ها هم نقش یه داور مستقل رو بازی می‌کنن.

برعکس، وقتی یه مدل هم کد رو می‌نویسه هم تست‌ها رو، معمولاً هر دو بر اساس یه سری فرض مشترک جلو میرن. نتیجه این میشه که همه تست‌ها سبز میشن، ولی ممکنه هنوز یه سری باگ یا سناریوی مهم اصلا تست نشده باشه.

فعلا این Workflow برای من نتیجه خوبی داشته و حس می‌کنم اعتمادم به کیفیت خروجی‌ها بیشتر شده.

➖➖➖➖➖➖
🔺 @hitwithit