آواز عاشقانهٔ دختر دیوانه
سیلویا پلات

چشم‌هایم را می‌بندم و همهٔ جهان می‌میرد؛
پلک‌هایم را برمی‌دارم و همه چیز از نو زاده می‌شود.
(گمان کنم تو را درون سرم جعل کرده‌ام.)

ستاره‌ها به رقص بیرون می‌روند، به رنگ آبی و سرخ،
و سیاهی خودکامه به تاخت درمی‌آید:
چشم‌هایم را می‌بندم و همهٔ جهان می‌میرد.

خواب دیدم که تو مرا افسون کردی و به بستر کشاندی
و برایم از ماه خواندی، مرا کاملاً دیوانه بوسیدی.
(گمان کنم تو را درون سرم جعل کرده‌ام.)

خدا از آسمان سرنگون می‌شود، شعله‌های دوزخ محو می‌گردند:
فرشتگان مقرب و سپاهیان شیطان، خارج شوید!
چشم‌هایم را می‌بندم و همهٔ جهان می‌میرد.

خیال می‌کردم همان‌طور که گفتی بازخواهی گشت،
اما من دارم پیر می‌شوم و نامت را از یاد می‌برم.
(گمان کنم تو را درون سرم جعل کرده‌ام.)

می‌بایست به جای تو «پرندهٔ رعد»* را دوست می‌داشتم؛
حداقل وقتی بهار از راه می‌رسد، آن‌ها دوباره غرش می‌کنند.
چشم‌هایم را می‌بندم و همهٔ جهان می‌میرد.
(گمان کنم تو را درون سرم جعل کرده‌ام.)

*موجودی افسانه‌ای در فرهنگ برخی از بومیان آمریکا که با رعد و برق و توفان مرتبط است.

#ادمین‌پیج

https://t.me/hezar_khom