8️⃣🔃

📗چنین گفت زرتشت
👤فریدریش نیچه
🔁 داریوش آشوری
📑بخش سوم (ص۲)

در فصل «از دوستی با مردم» زرتشت باز به رابطه‌اش با انسان‌های عادی می‌اندیشد. او می‌گوید که دیگر نمی‌خواهد معلم توده‌ها باشد. آن‌ها به گوش شنوا نیاز ندارند، بلکه به حادثه نیاز دارند: «من نه نجات‌دهنده‌ام، نه رهبر؛ من فقط بیدارکننده‌ام.»

در فصل «از ضیافت» زرتشت مهمانی بزرگی برگزار می‌کند. در این ضیافت، چهره‌های گوناگون انسانی گرد هم می‌آیند (نماد نیروهای درونی خود او) که هر یک نماینده‌ی بخشی از روان انسان‌اند: شادی، ترس، تمسخر، شور، عشق، نفرت، خستگی. در پایان، زرتشت درمی‌یابد که همه‌ی این نیروها باید در هماهنگی زندگی کنند، نه در سرکوب. انسان برتر کسی است که درونش تضاد را در آغوش می‌گیرد، نه آن‌که آن را حذف کند.

در فصل «از نشانه‌ها» زرتشت رؤیایی می‌بیند: شیر، عقاب، و کودک در برابرش ظاهر می‌شوند (همان سه نماد بخش اول: قدرت، آزادی، آفرینش). او در می‌یابد که مأموریتش هنوز تمام نشده است اما پیش از آن‌که دوباره به میان مردم برگردد، باید اندیشه‌ی بازگشت ابدی را در دلش استوار کند.

در پایان بخش سوم، زرتشت به مرحله‌ی تازه‌ای از آگاهی می‌رسد: او دیگر فیلسوفِ منتقد نیست، بلکه آری‌گوی زندگی است. او به رنج، مرگ، و پوچی لبخند می‌زند، چون فهمیده که این‌ها جزء جدایی‌ناپذیر بودن‌اند. در واپسین جمله‌های بخش سوم می‌گوید: «من آموخته‌ام چگونه بخندم بر خود و جهان؛ و این است بزرگ‌ترین آزادی من.»
در مجموع، بخش سوم را می‌شود این‌طور خلاصه کرد:
زرتشت با خودش درگیر می‌شود تا به اندیشه‌ی بازگشت ابدی برسد؛ رنج را می‌پذیرد، دانایی را با خنده متعادل می‌کند، از بیماری روحی می‌گذرد، و در پایان، به یگانگی با زمین و زندگی می‌رسد. او دیگر نمی‌خواهد جهان را نجات دهد، بلکه می‌خواهد آن را دوست بدارد.
اگر بخش دوم او را از مردم جدا کرد، بخش سوم او را از خویش آزاد می‌کند و  به نقطه‌ی اوج فلسفه‌اش می‌رسد:
«زندگی را چنان دوست بدار که حتی تکرار ابدی‌اش، تو را خوشنود کند.»

#ادمین‌پیج

https://t.me/hezar_khom/8972?single
8️⃣🔃