پنجمین ویژگی او این است که خودش
را همیشه گناهکار می دانداین تاکید او بر کناهگار دانستن خودش دردو صفحه مجزای کتاب دیده میشود: صفحه ۳۰

"من در هر موردی، برای هرچه درهرکجا اتفاق می افتد،به خاطر تمام وقایع ناگواری که در روزنامه ها می خوانم، خودم را گناهکار می دانم و حس میکنم که تمام این وقایع زیر سر من است."

 در صفحه ۵۰هم می گوید:" سرنوشت من عذر خواستن از همه بود. من حتی از  خودم هم به خاطر آنچه بودم، به خاطر طبیعت گریزناپذیرم، تقاضای بخشش دارم."

 كسي كه ششمین ويژگي او اين است كه نسبت به وجود مجسم خودش احساس خاصي دارد ،‌احساس يك بسته از كتابهاي برهم فشرده شده . اين احساس او در ابتداي كتاب است در صفحه ۸

حتی وقتی در فصل ۶ کتاب صفحه ۷۴با دانش آموزانی مواجه میشوند که کتابها را از جلدشان جدا می کنند و صفحات کتاب را پاره میکنند، این کار آنان را با  کار دختران جوانی مقایسه میکند که از شکم جوجه هایی بر نوار نقاله ای آویخته بودند دل و اندرونشان را با حرکاتی سریع و ماهرانه بیرون می کشیدند. اینجا ست که او بقدری دلتنگ است که باز به آسمان پناه می برد و می گویدک آسمان شاید بویی از عاطفه نبرده باشد ولی من آن روز هرچه که دیدم دیگر بس ام است.

اما مي بينيم همين هانتا كه به واسطه انديشه اش عاري از عاطفه ست پس از عاشق شدن و خواندن جمله اي از آرتور شوپنهاور كه مي گويد:بالاترين همه قوانين عشق است و عشق شفقت است:(صفحه ۵۷)پس از عاشق شدن است كه خود را زيباترو جوانتر احساس مي كند.(صفحه ۶۱)

پس از این حس تازه عاشقی است که به دخترک کولی می گوید:با بادبادک، با هم به آسمان می رویم:هردو باهم.

صفحه ۶۳:ناگهان بادبادک خدا بود و من پسر خدا بودم و این نخ ، روح القدس بود که اسنان را با خداوند پیوند می دهد و همکلام می کند.

 **یکی از صفحاتی كه اشاره مستقيم به مذهب دارد، صفحه ۱۴كتاب است كه به نقل جمله ای از تورات می پردازد، مي گويد: ما همچون دانه هاي زيتوني هستيم كه تنها هنگامي جوهر خود را بروز مي دهيم كه درهم شكسته مي شويم.

این آیا تبادل میان عشق  زمینی و آسمانی ست؟ آیا او این بار پس از عاشق شدن دیگر از کتاب و کلام سخن نمی گوید بلکه از عشق می گوید و زمین و بعد هم خداوند.

می بینم همین آدم با تنهایی پرهیاهویش، بعد ازآنکه از همه چیز خسته است و کارش را، کتابهایش را  و زندگیش را از دست داده است، به کلیسای تادئوس می رود.در محل عبادت به زانو در می آید . درهمان حال حتی به خواب هم میرود.(صفحه ۹۱)خواب نابودی همه پراگ را می بیند.کهیچ چیز نمی توانست از چنگ پرس آخرالزمانی من سالم به در برود. قصر پراگ را دیدم که فروریخت:(صفحه ۹۲)

  يك جمله بسيار كليدي در داستان که بسیار تکرار شد:

نه آسمان عاطفه دارد و نه انسان انديشه مند.  اين جمله از صفحه سوم كتاب رنگ مي گيرد و شكل ميگيرد و در طور داستان هرابال هم جاري و ساري است. مي گويد:از كتاب و به مدد كتاب است كه آموخته ام كه آسمان بكلي از عاطفه بي بهره است. . او براي دومين بار از اين عبارت در صفحه ۱۲استفاده ميكند ومي گويد:

نه در آسمانها نشاني از عطوفت است و نه در وجود آدميزاد دو پا

در صفحه ۲۶ می بینیم که باز نقش آسمان به میان کشیده می شود: حتی اگر آسمان موشها هم عاری ازهرگونه عاطفه ای باشد من چگونه می توانم عاطفه داشته باشم/ می بینید که آسمان و عاطفه در تقابل هم قرار گرفته است.

صفحه ۳۳ : نه، آسمان عاطفه نمی شناسد، همچنانکه انسان دوپا بویی از عاطفه نبرده است.

در صفحه ۵۰ باز میگویدک نه. نه در آسمانها نشانی از رافت و عطوفت وجود دارد و نه زیرپای ما و نه در درون من. صبح بخیر آقای گوگن. می بینیم که جمله اول کتاب بسط یافته است

 هانتا تنها زمانی نگرش خود را به آسمان و بی عاطفه بودن آن  تغییر می دهد که دایی اش را به خاک می سپارد. می بینیم وقتی دایی اش را در تابوت می گذارد  کتابی از کانت را برای گذاردن در تابوت دایی بر میگزیند که در سطرهایی از آن آمده است: دو چیز ذهن مرا با اعجابی فزاینده و از نو، پر میکند:آسمان پرستاره بالای سرم و قانون اخلاقی درون وجودم. (صفحه ۵۲) گویا او در میانه داستان زندگیش درحال آشتی کردن با خودش است و با آسمان.وقتی باز هم جمله ای از کانت را برزبان می آورد: