نمایشنامه‌های شکسپیر که بین سال‌های ۱۶۰۳ تا ۱۶۰۶ میلادی نوشته شدند، پرده‌هایی از بی‌اعتمادی ژاکوبن‌ها (Jacobins، انقلابیون و هواداران تغییرات ریشه‌ای) را به حکومت عصر نشان می‌دهند. جیمز اول (James I)، پادشاه انگلیس و اسکاتلند در سال ۱۶۰۳ میلادی که مانند الیزابت مدعی اقتدار الهی بود، به مراتب کمتر از او قدرت حفظ اقتدار تاج‌وتخت را داشت.
توطئه باروت در سال ۱۶۰۵ میلادی رخ داد. در این توطئه، گروهی از کاتولیک مذهبان قصد ترور شاه جیمز یکم را در روز بازگشایی مجلس در پنجم نوامبر ۱۶۰۵ میلادی را داشتند. آن‌ها با انفجار بشکه‌های باروت در سردابه زیر ساختمان مجلس در کاخ وست مینستر (Westminster) به‌دنبال منفجر کردن ساختمان مجلس بودند که موفق نشدند. مبارزه در مجلس عوام و پارلمان‌های متوالی، علاوه بر اینکه نشان‌دهنده قدرت مردان جدید بود، نارسایی‌های دولت را نیز آشکار کرد.
زبان انگلیسی نیز در دوره شکسپیر تغییرات بسیاری کرد. «ادموند اسپنسر» (Edmund Spencer)، شاعر انگلیسی آن دوره با بازسازی کلمات قدیمی، رهبری تغییرات را به عهده گرفت. اساتید مدرسه، درباریان ماهر، شاعران، مسافران فرانسه، ایتالیا و مناطق دورتر نیز واژه‌هایی جدید را برای ادبیات انگلستان به ارمغان آوردند. «فرانسیس بیکن» (Francis Bacon)، فیلسوف، سیاستمدار و نویسنده انگلیسی، که در آن عصر می‌زیست، آثار خود را هم به زبان لاتین و هم به زبان انگلیسی می‌نوشت.