رفتار خوب و مهربانانه با انسان‌ها درخور تحسین و پاداش نیست. ما هرگز نمی‌توانیم با قاطعیت بگوییم که روابط ما با دیگران تا چه حدی از احساسات ما، از عشق ما، از فقدان عشق ما، از لطف و مهربانی ما، و یا از کینه و نفرت ما، سرچشمه می‌گیرد و تا چه حد از قدرت و ضعف درمیان افراد تأثیر می‌پذیرد.

نیکی حقیقی انسان - درکمال خلوص و صفا و بی هیچ‌گونه قید و تکلف - فقط درمورد موجوداتی آشکار می‌شود که هیچ نیرویی را به نمایش نمی‌گذارند. آزمون حقیقی اخلاق بشریت (اساسی‌ترین آزمونی که به سبب ماهیت عمیق آن، هنوز برای ما به خوبی محسوس نیست) چگونگی روابط انسان با حیوانات است، به‌خصوص حیواناتی که دراختیار و تحت تسلط او هستند. و این‌جاست که بزرگترین ورشکستگی بشر تحقق یافته است. آن‌هم ورشکستگی بنیادی که ناکامی‌های دیگر نیز از آن ناشی می شود.

بار هستی
میلان کوندرا
صفحه۳۰۴

https://t.me/hezar_khom