او برای پنهان کردن این ضعف از «کیچ» استفاده می­کند، از این جمله: «من به خاطر بچه­هایم حاضرم با این مرد زندگی کنم» این جملة تأثیر برانگیز «کیچ» است چرا که قطعاً این زن در نهان خود آرزو می­کند که بچه­ای وجود نداشت تا او به خاطرش آنگونه که نمی­خواهد زندگی نکند. از این نمونه­ها در زندگی روزمره ما فراوان به چشم می­خورد. فقط کافیست پرده را برداریم و کمی با خودمان روراست باشیم.
میلان کوندرا «کیچ» را در سیاست نیز نشان می­دهد و می­نویسد:
«هیچ کس بهتر از سیاستمداران به این موضوع پی نبرده است. به مجرد آنکه سر و کلة یک عکاس در نزدیکی آنها پیدا شود، به شتاب به سوی اولین کودکی که دم دستشان است می­روند، او را در آغوش می­گیرند و می­بوسند. برای تمام سیاستمداران، برای تمام احزاب و برای تمام دار و دسته­های سیاسی «کیچ» کمال مطلوب ادراک زیبایی است.
وقتی در یک جامعه چندین گروه در کنار یکدیگر به فعالیت سیاسی مشغولند و متقابلاً نفوذ و تأثیر دیگری را بی­اثر ساخته یا محدود می­کنند کم و بیش می­توان از حاکمیت «کیچ» در زمینة تفتیش عقاید، رهایی یافت. اما در سرزمینی که فقط یک حزب سیاسی تمام  قدرت را در قبضة خود دارد، در واقع جامعه در قلمرو “کیچ» توتالیتر است.» (ص 266 و 267)
و در جایی دیگر می­نویسد:
«نهضت­های سیاسی بر اساس رفتار و کردار عقلایی پی ریزی نمی­شود، بلکه بر تصورات، کلمات و الگوها متکی است، که مجموعاً فلان یا بهمان «کیچ سیاسی» را بوجود می­آورد. اندیشة راه­پیمایی بزرگ، آنگونه «کیچ سیاسی» است که افراد چپ را - متعلق به هر دوره و زمان و از هر فرقه­ای که باشند- متحد می­کند. راه­پیمایی بزرگ، یک رهروی غرورآفرین به پیش است: رفتن به سوی دوستی، برادری، مساوات، عدالت و خوشبختی و به رغم موانع و مشکلات، باز هم دورتر رفتن، چراکه این موانع و مشکلات است که یک راه رفتن معمولی را به یک راه­پیمایی بزرگ مبدل می­کند.
دیکتاتوری طبقة رنجبران یا دموکراسی؟ نفی جامعة مصرفی یا توجیه افزایش تولید؟ گیوتین یا الغاء مجازات مرگ؟ اینها هیچکدام تعیین­کننده نیست. آنچه باعث می­شود کسی چپ باشد، این نظریه یا آن نظریة سیاسی نیست، بلکه قدرت و جذابیت «کیچ» است که هر نظریه­ای را در خود جذب می­کند و آن را، راه­پیمایی بزرگ در مسیر تعالی و پیشرفت می­نامد.»(ص 272)
و باز می­نویسد:
ماهیت «کیچ» توسط یک خط مشی سیاسی مشخص نمی­شود، بلکه نوعی تصورات، استعاره­ها و یک فرهنگ خاص به آن هویت می­بخشد. بنابراین ممکن است عرف و عادات را کنار گذاشت و برخلاف منافع یک کشور کمونیستی به راه­پیمایی و تظاهرات پرداخت.» (ص 277)
حال بیاندیشیم که سیاست کشور ما تا چه حد گرفتار «کیچ» است و چگونه برخی از سیاستمداران ما از این پدیده استفاده می­کنند برای تحکیم قدرت خویش. تصور کنید عکسی ازمسوولی را که در حال بوسیدن دست پیرمردی نحیف و کلاه به سر و لبخند بر لب است! این تصویر «کیچ» است. تصور کنید فیلمی از مدیری بلندپایه که با شلوار ورزشی در باغچة خانة خویش گل می­کارد! این صحنة تأثیرگذار، «کیچ» است. و یا وقتی پس از سرکوب قاطعانة!! گروهی معترض و کشته شدن شهرو ندان در خیابان­های یک شهر، سخن از حماسه­ای مردمی است، این واژهء حماسـه، کیـچ است و وقتی گفته می شود: «اصلاً این انتخابات، پیروز و شکست­خورده ندارد، پیروز میدان همین 40 میلیون نفرند، همین شما مردم پیروزین که به نظام انقلاب اسلامی رأی داده­اید» این استعارة زیبا کیچ است؛ یک دروغ زیبا برای پوشاندن زشتی بی­عدالتی؛ همانگونه که بسیاری از  بزرگترین سیاستمداران تاریخ از این پدیده استفاده می­کرده و پس از شکست­های پی در پی به مردم و ارتشش می­گفت: «پیروز واقعی میدان مائیم!».
تا به کی می­خواهیم گرفتار «کیچ» بمانیم، غافل از آنکه «کیچ» دشمن اصلی ماست.

https://t.me/hezar_khom