سرود پنجم «دوزخ»:
دادگاه عشق و طوفانِ شهوت.
دانته و #ویرژیل پس از گذر از «لِمبو» (سرایِ سرگردانیِ بی‌گناهانِ تعمید‌ندیده) پا به دایره‌ی دوم دوزخ می‌گذارند. مینوس (داورِ دوزخ) با چهره‌ای کریه و دُمی مانند افعی بر تختِ داوری نشسته و هر یک از ارواح، پیش از ورود به عذابِ ابدی، گناهانِ خویش را نزد او اعتراف می‌کنند و او با دمِ خود شماره‌ی دایره‌ای را که گناهکار بدانجا فرستاده می‌شود، تعیین می‌کند.
طوفانِ شهوت؛ کیفرِ هم‌سان:
در این دایره، آنان که در زندگی، اسیرِ شهوت و هوس‌هایِ نفسانی بودند، در تاریکیِ محض، توسط بادهایِ تند و سهمگین به هر سو پرتاب می‌شوند. دانته با فرانچسکا و پائولو، دو عاشقی که به‌خاطرِ عشقِ ممنوعه‌شان، جاودانه در این گردباد، سرگردان‌اند روبه‌رو می‌شود. فرانچسکا اعترافی می‌کند:
«هیچ دردی بزرگ‌تر از این نیست که روزگارِ خوش را، در ایامِ رنج به یاد آوری»
و #دانته چنان تحت تأثیر این اقرار قرار می‌گیرد که از شدتِ اندوه، بیهوش می‌شود.
و بدین‌سان، سرود پنجم به پایان می‌رسد.
#کمدی‌الهی؛ دانته، مترجم: شجاع‌الدین‌شفا، جلداول، دوزخ، سرود پنجم، صص ۱۵۴_۱۳۶
💎 ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom
Post #13388
475
- ❤ 10
- 🙏 2
- 👍 1
- 💔 1