نور، از جایی در تو رسوخ خواهد کرد که زخم خورده ای!
زخم های ما دریچه ی ورود نور به زندگی ما هستند، آنها را قدر بدانیم.


تأملی دوباره در رابطه‌ی «رنج» و «روشنی» است از زبان لئوناردو کوهن.
اینکه زخم‌ها را باعث نقص نیستند، زخم‌ها روزنه‌هایی برای دگرگونی‌اند؛ دروازه‌هایی که به روی ناشناخته‌ها گشوده می‌شوند.
ربکا #سولنیت در کتاب «نقشه‌هایی برای گم‌شدن» این ایده را در قالبی دیگر به تصویر می‌کشد. او از آیین «درِ باز» می‌گوید؛ جایی که خانه را به روی تاریکی می‌گشاییم تا نور، از دلِ ناشناخته‌ها سر برآورد. اما کوهن یک قدم فراتر می‌گذارد و می‌گوید که خودِ این زخم، همان «درِ باز»ی است که دیوارِ وجودمان را شکسته تا نوری تازه، نفس‌کشیدن را به ما بیاموزد.
سولنیت در بخشی دیگر می‌نویسد:
«نوری که گم می‌شود، زیبایی جهان را به ما عرضه می‌کند». پس شاید زخم و گم‌شدگی، تنها راهی‌اند برای دیدن آنچه از چشم‌های سلامت پنهان مانده. قدرِ این شکستگی را بدانیم؛ زیرا تنها از دلِ ترک‌هاست که روشنایی، راهی به درونِ ما پیدا می‌کند.


📗 #نقشه‌هایی_برای_گم_شدن 
👤 #ربکا_سولنیت 
🔁ترجمه‌ی #نیما_اشراقی 
💎ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom