«پس هیچ نکرد؛ گذاشت زخمِ پنهانش بسوزد، و در تمامِ این مدت، به‌شدت کنجکاو بود که سرانجام، چگونه به پایان خواهد رسید».
هسه رنج را وضعیتی برای دیدن و شناختن می‌داند. وراگوت در برابر زخمِ خود مقاومت نمی‌کند؛ نه می‌کوشد آن را درمان کند و نه از آن بگریزد. فقط می‌گذارد بسوزد و در سکوت، با نوعی کنجکاوی، چشم به پایانش می‌دوزد. او هم در دلِ درد است و هم بیرون از آن؛ انگار بخشی از او می‌سوزد و بخشی دیگر با فاصله‌ای هشیار، آن سوختن را تماشا می‌کند. همین دوگانگی است که انفعالِ را به آگاهی بدل می‌کند. #هسه تلاش کرده چهره‌ای از چهره‌های اصلیِ هنرمند مدرن را نشان دهد: انسانی که باید در اوجِ درد، از نگاه‌کردن به درد دست نکشد؛ زیرا رنج گاهی همان ماده‌ای است که از دلِ آن معنا و هنر زاده می‌شود.
#رزهالد
#هرمان‌هسه
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom
Post #12933
635
- ❤ 7
- 🙏 1