📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “کتاب #فلسفه_تنهایی خلاصه #فصل_هفتم #خلوت_گزینی خلوت بسی شیرین است تا ز…”

کتاب #فلسفه_تنهایی

خلاصه #فصل_هفتم

#خلوت_گزینی
خلوت بسی شیرین است
تا زمانی که
راهِ من به سویِ دیگران باز باشد
هرچه باشد ،
آدمی برای خودش نمی درخشد #اولاف هویگِه

"خلوت گزینی "شکل دیگری هم از تنهایی هست ، شکلی مثبت ، که ما مشتاقانه به دنبالش هستیم چون بر ارزش های زندگی ما می افزاید .

نیاز به گهگاهی تنها بودن پس از سپری کردن ایام کودکی خصیصه ای عمومی در انسانهاست .
در اوایل دوران بلوغ نیازی برای تنها ماندن پا می گیرد و در واقع آنهایی که در دوران بلوغ فرصت بیشتری برای تنها ماندن به انتخاب خویش پیدا می کنند بعدها عملاً از نظر اجتماعی قدرت تطبیق و تطابق بیشتری از خودشان نشان می دهند .

"خلوت گزینی و قوّه تمیز "

فیلسوفان غالباً به تاکید گفته اند " خلوت گزینی " برایشان خوب است . موقعیتی ممتاز برای آنکه بتوانند در آن به حقیقت تقرّب پیدا کنند .
در قرون وسطی ، عموما به خلوت و انزوا مضمونی دینی می بخشیدند و می گفتند" وقتی در خلوت شخص از خویشتن دست می شوید و خویشتن را ترک می کند چنان از نظر روحی خرد و خمیر می شود که بار دیگر وجودش به روی خداوند گشوده می شود ".
در دوره ی رنسانس ، این فکر شایع بود که انسان فرهیخته باید اهداف و آمالش را در خلوت و انزوا پی بگیرد .
البته ، تنهایی خوب داریم داریم و هم تنهایی بد ، شخص باید " تنهایی خوب ، آزادانه، فارغ بالانه، و شادمانه "را برگزیند.
در خلوت تنهایی همه آن چیزهایی که فرد با خودش وارد این خلوت میکند رشد می کنند ، از جمله جانور درون ، برای همین است که خلوت و تنهایی را نمیتوان به عده کثیری توصیه کرد .
به هر روی ما نباید زودتر از موقع خودمان را به دست تنهایی بسپاریم ، ما فقط پس از آنکه توانستیم به شخصیتمان شکل بدهیم می توانیم به خلوت خود پناه ببریم .

" دسترسی به خلوت و انزوا "

خلوت و انزوا ، درست مثل تنهایی و احساس تنهایی می تواند حتی در جمع دیگران حاصل شود ، امّا لازمه اش این است که فرد خودش را از نظر ذهنی و روحی از اطرافیانش جدا سازد . در شهرهای بزرگ میتوان به دنبال خلوت خویش بود ، امّا در شهرهای کوچک نمیتوان چون هر آن ممکن است به آشنائی بربخوریم که خودش را به خلوت و انزوای ما تحمیل می کند .
حریم خصوصی هم نوعی نهادینه شده از خلوت است ، جایی که شخص میتواند برای خودش و به خودش فکر کند .
امّا این بدان معنا نیست که ما میتوانیم در حریم خصوصی مان به خلوت دست پیدا کنیم ، ممکن است حریم خصوصی ما یک رگه کوچک از خلوت نداشته باشد و بالعکس مملو از احساس تنهایی باشد .
ممکن است حریم خصوصی ما آکنده از مداخلات مزمن دیگران باشد و از جمله رسانه های جمعی باشد که نه خلوت بدان راه بیاید نه حتی تنهایی .

"رهایی از نگاه دیگران "

زندگی انسانی همیشه لزوما در" هستی - با" دیگران است . در واقع " هستی-با " عملا پیش شرط شناختی است که از خودمان به دست می آوریم . ما به آن دیگران نیازمندیم ، زیرا ما نیازمند بازشناسی دیگران هستیم ، و برای آنکه این بازشناسی ارزشی داشته باشد ، باید دیگران را باز بشناسیم و به وجودشان اذعان کنیم .
در عین حال، من نیازمند رابطه ای با خودم هستم که فارغ از نگاه دیگران باشد .وقتی تنها هستیم این فرصت را داریم که خودمان را آنگونه ای که در چشم دیگران انعکاس پیدا می کنیم نبینیم .افراد فقط به این دلیل به دنبال خلوت نمیروند که از قید دیگران رها شوند ، بلکه بسیاری از کارهایی که ما در خلوت خود انجام می دهیم مربوط به مقاصدی است که از خلوت و تنهایی ما فراتر می رود و به این فکر می کنیم که چگونه می توانیم با آن دیگران در این جهان به بهترین نحو زندگی کنند . و در خلوت و انزوا میدانیم که باز موجودات اجتماعی هستیم .

" توانائی خلوت گزینی "

می توان گفت میزان لذتی که فرد از تنها زندگی کردن و به تنهایی تفریح کردن می برد سخت وابسته به لذت بردن شخصی اش از چنین موقعیتی است و هیچ ربطی به دوری گزیدنش از ارتباطات اجتماعی ندارد .
وقتی تاب تحمل خلوت و تنهایی نداریم یعنی نمیتوانیم با خودمان ارتباط برقرار کنیم و در ارتباط با خودمان به صلح و آرامش برسیم
ما باید بتوانیم خودمان را تکثیر کنیم و خویشتنی دیگر را بیافرینیم که بتوانیم با او گفتگو کنیم
وقتی زندگی درونی ما پُر نیست سپردن خویش به دست تنهایی دشوار می شود و از سوی دیگر ، اصلا نیاز ما به خلوتِ تنهایی برای این است که بتوانیم به یک زندگی پُر و سرشار دست پیدا کنیم .

#ادامه_دارد