با این حال، رمان به ناتورالیسمِ سیاهی که انسان را اسیرِ محضِ غرایز حیوانی می‌داند، تن نمی‌دهد و حتی وقتی تمام روساخت‌های تمدنی و مادی از دست رفته‌اند، این ساختار فطریِ اخلاقِ انسان است که سر بر می‌آورد؛ کنش‌هایی که در جزئی‌ترین امور متجلی می‌شود: در تقسیمِ یک قرص نان، در پناه دادن به یک غریبه در کامیون، و در نهایت، در لبخندِ رازآلودِ رز آو شارن در انبار غله. حتی خشم، به واکنشی حیاتی و غریزی برای پاسداری از همین کرامتِ در خطر تبدیل می‌شود؛ خوشه‌هایی که ریشه در روح آدمیان دارند تا فصلِ برداشتِ عدالت.
#خوشه‌های‌‌خشم
#جان‌اشتاین‌بک
#مضامین‌اصلی
https://t.me/hezar_khom
Post #12557
925
- ❤ 4