📗روان‌درمانی اگزیستانسیال
👤اروین دی. یالوم
📝بخش دوم آزادی (فصل هفتم خواستن )
فصل «خواستن» ادامهٔ منطقی فصل مسئولیت است؛ یالوم معتقد است مسئولیت بدون اراده، ماده‌ای خام است که هیچ‌گاه به عمل نمی‌رسد. او می‌گوید انسان تنها زمانی می‌تواند از آزادی خود استفاده کند که بتواند بخواهد، تصمیم بگیرد و دست به انتخاب بزند. اما همین مراحل سادهٔ ظاهری، در عمل یکی از پیچیده‌ترین نواحی روان انسان را تشکیل می‌دهند.
#یالوم اراده را به دو بخش مجزا تقسیم می‌کند: «آرزو کردن» و «تصمیم گرفتن». بسیاری از افراد در مرحلهٔ نخست گیر می‌کنند؛ آنها یا نمی‌دانند چه می‌خواهند، یا آن‌قدر میان خواسته‌های متعارض سردرگم‌اند که توان تشخیص صدای اصیلِ خود را ندارند. ناتوانی در آرزو کردن معمولاً دفاعی در برابر مواجهه با خود است: خودِ اصیلی که اگر جدی‌اش بگیریم، مجبورمان می‌کند تغییر کنیم، و هر تغییری اضطراب به همراه دارد.
اما دشوارتر از آرزو کردن، مرحلهٔ تصمیم‌گیری است. تصمیم‌گیری همیشه نوعی «انصراف» است: انتخاب یک مسیر یعنی مرگ هزاران مسیر دیگر. این «کشتنِ امکانات» در سطحی عمیق، ما را با محدودیت وجودی و فانی‌بودن خود روبه‌رو می‌کند؛ به همین دلیل تصمیم همیشه اضطراب‌آور است. بسیاری از افراد برای فرار از این اضطراب، تصمیم را تعلیق می‌کنند، به دیگران می‌سپارند، یا آن را در اختیار «تصادف و سرنوشت» می‌گذارند. او از «آسیب‌شناسیِ تصمیم‌گیری» سخن می‌گوید: وضعیتی که فرد نه می‌تواند انتخاب کند و نه از انتخاب کردن دست بردارد؛ وضعیتی که زندگی را به معلق‌بودنِ ابدی تبدیل می‌کند. او همچنین تأکید می‌کند که ارادهٔ واقعی چیزی نیست که درمانگر به فرد تحمیل کند؛ وظیفهٔ درمانگر برداشتنِ موانعی است که جریان طبیعی اراده را سد کرده‌اند.
آزادی بدون توانِ خواستن، به کابوسی فلج‌کننده تبدیل می‌شود. اما وقتی فرد بتواند مسئولیت و اراده را با هم ترکیب کند، آنگاه آزادی از تهدیدی هولناک به نیرویی خلاق بدل می‌شود: نیرویی که انسان را قادر می‌سازد مسیر زندگی‌اش را از نو بسازد و زندگی‌ای مطابق با امکان‌های حقیقی خود بیافریند.
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom/12372
Post #12374
350
