روزی در آغاز جوانی کتابی کهن را باز کردم که در آن نوشته بود:
«کسی که بسیار می‌خندد، سعادتمند و کسی که بسیار می‌گرید، شوربخت است» ــ گفته‌ای بسیار ساده‌لوحانه، که با این‌همه به علّت حقیقت ساده‌ای که بیان می‌کند، نتوانسته‌ام فراموشش کنم، اگر چه بسیار بدیهی است.

پس بهتر است هرگاه شادی دق‌الباب می‌کند، به‌جای این‌که مکرّر شک کنیم، که آیا ورودش جایز است یا نه، همه‌ی درها را به‌سویش بگشاییم، زیرا شادی هیچ‌گاه بی‌موقع نمی‌آید.

شک ما در این مورد به این دلیل است که می‌خواهیم بدانیم که آیا از هر نظر موجبی برای خشنودی داریم یا نه، مبادا که شادی، افکار جدّی و نگرانی‌های ما را مختل کند. امّا معلوم نیست که با این افکار و نگرانی‌ها چه‌چیز را می‌توان بهتر کرد؛ در حالی‌که شادی سودی بلافاصله دارد. فقط شادی سکه‌ی نقد سعادت است و هرچیز دیگر، مانند پول کاغذی است، زیرا فقط شادی زمانِ حال را پُر سعادت می‌کند و این امر برای موجوداتی چون ما که هستی‌مان لحظه‌ی بسیار کوتاهی میانِ دو ابدیّت است، بزرگ‌ترین موهبت است.

#در_باب_حکمت_زندگی
#شوپنهاور، ترجمه‌ی محمّد مبشّری ، نشر نیلوفر ،صفحه ۳۳
💎ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom/202