📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “شب‌هایی بود که در گذر از شهر به سوی رستوران، دلم آنچنان برای مادام دوگ…”

شب‌هایی بود که در گذر از شهر به سوی رستوران، دلم آنچنان برای مادام دوگرمانت تنگ می‌شد که نفسم به دشواری بالا می‌آمد: پنداری بخشی از سینه‌ام را جراح کاردانی بریده، برداشته، بخش همسنگی از درد معنوی، یا همان اندازه حسرت و عشق به جایش نشانده بود، و آنگاه که حسرت دلداری به جای پاره‌هایی از تن می‌نشیند، بخیه‌ها هرچه خوب دوخته شده باشد باز زندگی رنجناک می‌شود، پنداری که حسرت جای بیشتری می‌گیرد، همواره حسش می‌کنی، و چه ابهامی است در این که ناگزیر باشی پاره‌ای از تنت را بیندیشی! فقط چنین می‌نماید که ارج آدمی بیشتر می‌شود، با کوچک‌ترین نسیم آه می‌کشیم: از بیداد، اما همچنین از درد عشق.

در جستجوی زمان از دست رفته، مارسل پروست،جلد سوم: طرف گرمانت۱،ترجمه مهدی سحابی، نشر مرکز،ص ۱۵۲

https://t.me/hezar_khom