⚡️خشم بی‌پناه؛ فراخوان، زبان جنگ و خطای سیاست‌ورزی در ایران امروز

پس از خشم؛ سیاستی که باید بماند وقتی خیابان خالی می‌شود
بخش دوم
ایران فقط در لحظه اعتراض تعریف نمی‌شود. حقیقت سیاست، نه در اوج هیجان، که در سکوت پس از آن آشکار می‌شود؛ آن‌جا که خیابان آرام می‌گیرد اما زندگیِ آسیب‌دیده تازه آغاز می‌شود. اگر سیاست در این نقطه ناپدید شود، آنچه رخ داده نه کنش سیاسی که مصرف خشم بوده است.
✍️ اعتراض، ذاتاً ناپایدار است؛ اما مسئولیت سیاسی باید پایدار بماند. نیرویی که تنها در لحظه التهاب ظاهر می‌شود و با نخستین موج سرکوب عقب می‌نشیند، حامل تغییر نیست. سیاست، زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند هزینه‌های انسانی را ببیند، لمس کند و برای آن پاسخ داشته باشد.
✍️ جامعه معترض، پس از هر سرکوب، وارد مرحله‌ای می‌شود که کمتر دیده می‌شود اما عمیق‌تر و فرساینده‌تر است: مرحله اضطراب، فقدان، فروپاشی اقتصادی و انزوای اجتماعی. در این مرحله، شعار دیگر کار نمی‌کند. آنچه لازم است، حضور است؛ حضور واقعی، نه رسانه‌ای.
✍️ یکی از خطاهای مزمن سیاست معترض در ایران، گسست آن از زیست واقعی جامعه است. گویی سیاست در سطح بیانیه و مصاحبه باقی مانده و کمتر به این پرسش پاسخ داده که «مردم پس از اعتراض چگونه زندگی می‌کنند؟» سیاستی که نتواند این پیوند را برقرار کند، دیر یا زود مشروعیت خود را از دست می‌دهد.
✍️ تغییر سیاسی، بدون پیوند با لایه‌های میانی جامعه، به نتیجه نمی‌رسد. جامعه فقط از خیابان ساخته نشده؛ معلمان، پزشکان، وکلا، کارمندان، مهندسان و مدیران میانی ستون‌های نامرئی هر تحول‌اند. سیاستی که این لایه‌ها را نبیند یا با آن‌ها گفت‌وگو نکند، در بهترین حالت به حرکت‌های مقطعی محدود می‌شود.
✍️ مسئله رهبری، پیش از آن‌که به کاریزما مربوط باشد، به ظرفیت تحمل مسئولیت بازمی‌گردد. رهبری یعنی توان ماندن در لحظه شکست، نه فقط در لحظه امید. یعنی پاسخ‌گویی وقتی نتیجه آن چیزی نیست که وعده داده شده بود.
✍️ اخلاق سیاسی، نه در نیت، بلکه در پیامد سنجیده می‌شود. نیت‌های بزرگ، اگر به نتایج ویرانگر منتهی شوند، نیازمند بازنگری‌اند. سیاست بالغ، سیاستی است که حاضر باشد اشتباه کند، اما حاضر هم باشد اشتباه را بپذیرد.
✍️ جامعه‌ای که تجربه‌های پرهزینه پشت سر گذاشته، دیگر به هیجان صرف پاسخ نمی‌دهد. این جامعه، خواهان صداقت، شفافیت و حداقلی از پیش‌بینی‌پذیری است. سیاست اگر نتواند این حداقل‌ها را فراهم کند، به بخشی از چرخه فرسایش بدل می‌شود.
✍️ ایران امروز بیش از هر چیز به سیاستی نیاز دارد که در لحظه بحران ظاهر نشود، بلکه در زمان فرسودگی بماند. سیاستی که نه فقط آغازگر باشد، بلکه همراه باشد. نه فقط فراخوان بدهد، بلکه پاسخ بدهد. چنین سیاستی، اگرچه کندتر است، اما تنها مسیری است که به آینده ختم می‌شود.

#حمید_آصفی

https://t.me/hamidasefichannel2

صفحه یوتیوب
https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo