🗒 فرهنگ تصویری نداریم و عکسهایمان را راحت از دست میدهیم
📌 گزارش نشست «شاهدان عینی در روزگار جنگ»
♦️سیفالله صمدیان در این نشست گفت: جنگ با تولد نخستین انسانها متولد شد و قطعاً با مرگ آخرین انسانها نیز خواهد مرد. در این مورد هیچ شکی ندارم. این عکاس و مستندساز درباره موضوعاتی مانند جنگ، عکاسی و دوران جنگ اظهار کرد: حال اگر بخواهیم از منظر عکاسی به موضوع جنگ نگاه کنیم، باید ببینیم «عکاسی و جنگ» چه معنایی دارد. اگر از منظر سیاستمداران، بهویژه سیاستمدارانی که به یک ایدئولوژی یا یک گروه خاص ذهنی و فکری مجهز هستند به این موضوع نگاه کنیم باید ببینیم چه بلایی بر سر عکاس جنگ خواهد آمد. صمدیان ادامه داد: امروز در روزگاری زندگی میکنیم که عکاسی در جایگاه بسیار خاصی قرار دارد. عکاسی تنها هنر ناپیدا اما اجراشده انسان در خلقت بوده است. معمولاً گفته میشود «در آغاز کلمه بود»، اما من گفتهام «در آغاز عکس بود.»
♦️این عکاس و مستندساز ادامه داد: به تدریج، موقعیت انسان در جنگ و جایگاه عکاس جدیتر شد. نمونه روشن آن، عکاسی مانند رابرت کاپا یکی از بنیانگذاران آژانس عکاسی مگنوم است. آنها اعتقاد داشتند برای اینکه بتوان جنگ را بهدرستی منعکس کرد، باید تا نزدیکترین فاصله ممکن به اتفاق رفت. وی گفت: این نزدیکشدن به واقعه گاهی به اندازهای بود که جان عکاس را به خطر میانداخت. رابرت کاپا در جریان عکاسیهایش روی مین رفت و خونی که از بدن او به بیرون پاشید در چشمان من هنوز پابرجاست. این نشان میدهد که انسان برای ثبت واقعیت جنگ حتی میتواند جان خود را بگذارد. صمدیان افزود: افرادی مانند کاپا بسیارند. کاوه گلستان یکی از آنهاست. بسیاری از عکاسان دیگر نیز، چه به شکل رسمی و برای خبرگزاریها و چه به صورت مستقل، به مناطق جنگی رفتند و جان خود را در این راه گذاشتند. از میان همکاران من میتوان به داریوش گودرزیکیا و بسیاری دیگر اشاره کرد که به جنگ رفتند و جان خود را نیز از دست دادند.
♦️صمدیان ادامه داد: گریفیث، جمله مهمی دارد و میگوید ما عکاسان باید با حلقههای اشک در چشمهایمان که حتی امکان دیدن آن سوی صحنه را از ما میگیرد، باید بتوانیم سوژه عکاسی را ببینیم و روی آن فوکوس کنیم. وی توضیح داد: این مسئله به این معناست که یک عکاس باید آنقدر بر خودش و عواطف انسانیاش مسلط باشد، نه اینکه حاکمیت بر او مسلط باشد که بتواند با وجود چشمان اشکبار، موضوع عکس خود را پیدا و ثبت کند. این مستندساز گفت: تصور کنید انسانی در یک موقعیت جنگی گرفتار شده است و مقابل چشمانش انسانها تکهتکه میشوند یا فردی به کمک نیاز دارد. در چنین شرایطی، شما به عنوان یک انسان باید به جای گرفتن عکس، دست آن فرد را بگیرید و به او کمک کنید. اما این پرسش همچنان باقی است که انسان در چنین موقعیتی در کجای ماجرا قرار دارد؟ آیا او باید انسان باشد یا روایتگر تاریخ؟ وی افزود: اگر یکی از این دو نقش را انتخاب کنید، ممکن است با ثبت یک تصویر بتوانید صدها هزار جان دیگر را نجات دهید. چراکه ممکن است برخی افراد با دیدن آن تصویر و آگاهی از شرایط، تصمیم دیگری بگیرند. شاید بعضی انسانها اگر در چنین موقعیتی قرار بگیرند، بتوانند به هر دو وظیفه عمل کنند.
🔹گزارش کامل این نشست را میتوانید در ایبنا مطالعه کنید.
🦉@goftemaann
Post #3049
787
