2- ظهور برخی از صوفیان پرکار در میان غلات، مانند ابن حمزه شیرازی و دیگر نصیریان صوفی مسلک. ضمن آنکه بعضی از متشیعین مانند حیدر آملی نیز چه بسا در این تقریب بی اثر نبوده باشند.
3- محدودیت های سیاسی غلات و باطنیه در این دوره، موجب می شد که آنان دنبال ظاهری موجه تر باشند، و بنا بر این از همین دوره نصیریان، بیشتر ظاهر صوفیان از خود نشان می دهند. هم چنین اسماعیلیان نزاری باطنی بعد از شکست الموت گویا در صوفیه ادغام شدند. (مقاله پیش)
4- صدور برخی از فتاوای فقهای باطنیه بر لزوم تشدید کتمان عقائد غلات. مثلا در میان نصیریان فتوای میمون طبرانی در کتاب الحاوی بر کتمان کتب نصیریان از این سنخ است. این گرایش حتی تا امروزه در میان غلات از اسماعیلیان تا شیخیه نیز آشکار است.

👌بنا بر این مطالب، تغییر ظاهر غلات می تواند پاسخی به سؤال پیشین باشد. هم چنین کتمان عقائد آنها و اظهار تصوف ظاهرا در مخفی ماندن عقائد آنان نزد متأخرین امامیه مؤثر بوده است. و لذا فقهای امامیه در این میان بیشتر به نقد قالب مشابه فرق رسمی غلات، یعنی صوفیه پرداخته اند. این در حالی است که انحرافات غلات در اشکال مختلفی بروز می کند و شناخت آنان ما را در بررسی جریانات زمان اهل بیت ع یاری می دهد.
@gholow2