⚠️ ابن عربي کيست؟

محمد بن عربی اندلسی (۵۶۰-۶۳۸ق‌)، قطب و نظریه‌پرداز فرقه‌های عرفانی گوناگونی در جغرافیای اسلامی و صاحب کتبی است که در طول اعصار مرجع فکری این فرق بوده است. مروری بر غرائب اندیشه او در فضای اسلامی برای آشنایی اجمالی با او مفید است.
او در مهم‌ترین آثارش انبيای الهی را تحقير مي كند[1]، و دعوت ایشان را به سخره مي گيرد؛ تا آن جا که قوم حضرت نوح و قوم عاد را غريق رحمت الهي مي شمارد،[2] و حضرت نوح ع را در دعوتش تخطئه می کند که چرا تشبیه خداوند را علنی نکرد[3] و فعل انبیاء را مکر و خدعه می خواند.[4] و معرفت حضرت الیاس را معرفت نصفه می شمارد.[5] معتقد است که حضرت آدم بر خلاف روایات بسیار نعوذ بالله با خودش ازدواج کرده است.[6] مخالفت حضرت هارون ع با گوساله پرستي را کم ظرفیتی او می خواند و پیغمبر خدا را ملامت مي کند، و علت توبیخ حضرت موسی ع نسبت به ایشان را همین معرفی می کند![7] و یا می گوید حضرت ابراهیم ع چون تاب و بنیه ی ذبح حضرت اسماعیل را نداشت، خدا حضرت اسماعیل را به صورت قوچ در آورد و حضرت او را ذبح نمود![8] و جنايتکاران عالم مانند فرعون را در نهایت مؤمن و موحد مي شمارد، و حتی ابوبکر، عمر، عثمان، معاويه بن يزيد، عمر بن عبدالعزيز و متوکل عباسي را حائز ولايت باطني مي داند.[9] و حجاج بن يوسف را احترام مي کند. به پيامبر اسلام(ص) توهين مي كند[10]، عمر و علم عمر را بر پيامبر و علم پيامبر ص ترجيح مي دهد[11] و برخلاف مشهور سنيان او را معصوم مي داند[12]، خودش را برتر از پيامبر اسلام(ص) مي داند[13]. و مى‌‏گويد: به معراج كه رفتم مرتبه على را از مرتبه ابوبكر و عمر و عثمان پست‏تر ديدم. و ابوبكر را در عرش ديدم. چون برگشتم، به على گفتم كه: چون بود كه در دنيا دعوى مى‏كردى كه من از آنها بهترم. الحال كه ديدم مرتبه تو را كه از همه پست‏ترى. او همان است که خود را از شناخت امام زمانش مستغني مي داند. همان است که شيعيان را خنزير[14] و نیز در جای دیگر «أهل الأهواء في خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ... أمراض التعصب و حمية الجاهلية»[15] مي خواند. همان که بر حضرت ابو طالب ع طعن بر شقاوت مي زند [16]. (که خود موجب کفر است). همو که ضروريات قرآن و دين را به راحتي تکذيب مي کند و خلود در نار را انکار مي نماید، بلکه عذاب را هم عذب می داند[17]. همو مي گويد: رأيت ربّي على صورة فرس.[18] مي گويد: سبحان من اظهر الأشياء و هو عينها. و مي گويد: ان الحق المنزه هو الخلق المشبه. و مي گويد: فما عبد غير الله في کل معبود (همه و لو ملحدان عبادت خدا مي کنند)

با عبارات فوق و با ورود ادله متقن چه شکي در دین‌ستیزی او باقي مي ماند؟ چه آنکه خود در فتوحات باب178 تصريح مي کند: غاية الوصل بالرحمن زندقة.
با این حال مدعی است که «به خدا سوگند من در آن (‌فتوحات) چيزي ننوشتم مگر از املاء الهي والقاء ربّاني يا دم روحاني در عمق وجودم.» [19] و یا مدعی است فصوص سراسر کفرش را از دست حضرت رسول الله گرفته:
فإني رأيت رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم في مُبشِّرة أُرِيتُها في العشر الآخِر من محرم سنة سبع و عشرونَ و ستمائة بمحروسة دمشق، و بيده صلى الله عليه و آله و سلم كتاب، فقال لي: هذا «كتاب فصوص الحكم» خذه و اخرج به إلى الناس ينتفعون به [20]
و اين خود پرستي تا آنجا ادامه مي يابد که در کتاب فتوحات باب178 مي گويد: من در ميان خلق کسي جز وجود خود را دوست ندارم، و من حبل الله در وجود شمايم. پس بندگان و خادم من باشيد...!

محي الدين همان است که چند ماه انحرافات و فساد هاي او را بشماري باز باقي است. همان که فتاواي فاسدش نه تنها شکي در شيعه نبودنش باقي نمي گذارد، بلکه گاه عامه و سنيان را نيز به تحميق بلکه تکفير او وا مي دارد.

محي الدين در واقع نابودگر شريعت رسول الله ص است که تفصيل انحرافات او را به کتب و تحقيق هاي مفصل وا مي نهيم. فقط همين کافي که بسياري فقهاي شيعه نه تنها او را بلکه اتباعش را نيز به شدت تکفير مي کردند. تا آنجا که محقق خوئي، او و قيصري را الرجسَين النجسَين النحسَين مي شمارد.
یا علمايي چون علامه مجلسي و مقدس اردبيلي و آقا محمد علي بن وحيد بهبهاني و ميرزاي قمي و ملا محمد طاهر قمي و ميرزا محمد بن سليمان تنکابني و علامه خوئي، مجذوب تبريزي، شيخ حر عاملي صاحب وسائل، محدث حاج ميرزا حسين نوري صاحب مستدرک، ميرزا محمد باقر موسوي خوانساري، ميرزا علي اکبر بن محسن اردبيلي و آقا محمد جعفر (آل آقا) و… تکفيرش کرده اند و يا نسبت نصب و الحاد به او داده اند و يا کذاب شمردندش و حتی عرفان گرایانی چون فيض کاشاني، حيدر آملي و علامه طباطبایی، آشتیانی و نیز بسیاری از اعلام عصر و مراجع و فقها به او انتقادهاي شديدي کرده اند و نیز بعضي سنيان چون شهاب الدين سهروردي شافعي و ابو الحسن علي بن ابراهيم قاري بغدادي و ابو الفتح محمد معروف به (شيخ مکي) و ابو المواهب، عبد الوهاب شعراني و...
@gholow2