👆بنظر می آید با توجه به بعضی از برداشت های کاربران لازم است باز در مورد بعضی از این موارد توضیح دهم.
عبارت من لا يحضره الفقيه، ج‏1، ص: 359 چنین است:
قَالَ مُصَنِّفُ هَذَا الْكِتَابِ رَحِمَهُ اللَّهُ إِنَّ الْغُلَاةَ وَ الْمُفَوِّضَةَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ يُنْكِرُونَ سَهْوَ النَّبِيِّ ص‏...

تفویض فرقه مفوّضه از اعتراف ایشان به تفویض روشن می شود و نمی شود گفت دلیل شیخ صدوق ره در رمی به تفویض، مسأله انکار سهو توسط آنان بوده است! چه آنکه مفوضه فرقه مشخصی بوده است، و حد اقل در حد قرائن در دست ما اصلاً وجه شهرت آنان به غلو و تفویض، مسأله انکار سهو النبی نبوده است.
اما اینکه شیخ صدوق ره انکار سهو را به مفوضه نسبت داده است، بنا بر قرینه ای عینی بوده است. و نهایت آنکه می توان احتمال داد که پیش از دوره شیخ صدوق کسان دیگری غیر از مفوضه نیز چنین اعتقادی داشته اند، اما چندان در این جهت مطرح نبوده اند، و لذا شیخ صدوق هم از آنان نام نبرده است.
هم چنین در روایت عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص: 203 علاوه بر رد بر منکرین سهو النبی ص، در مورد آنان آمده است:
«وَ فِيهِمْ قَوْماً يَزْعُمُونَ أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ع لَمْ يُقْتَلْ وَ أَنَّهُ أُلْقِيَ شِبْهُهُ عَلَى حَنْظَلَةَ بْنِ أَسْعَدَ الشَّامِي‏»
چنانکه می دانیم این عقیده ای است که تنها در نزد غلات و مفوضه یافت می شود. و خود مؤیدی بر گزارش شیخ صدوق است.
اما گذشته از آن باید دانست مرحوم شیخ صدوق بعد از نقل این روایت گفته است که اخبار این معنا را در کتاب ابطال الغلو و التقصیر آورده است. چنانکه در فقیه نیز بعد از رد بر منکرین سهو، فرموده است که کتاب مجزایی را در زمینه «إِثْبَاتِ سَهْوِ النَّبِي‏» تألیف خواهد نمود. بنا بر این ممکن است ایشان اسناد بسیار زیاد دیگری در این زمینه داشته است. هر چند که در حد اسناد باقی مانده نیز مثلاً محقق تستری در رساله سهو النبی اخبار صحیح بسیاری را در این زمینه گرد آورده است.

هم چنین این گفتار ما ابداً بعدی ندارد که، از کلام مرحوم ابن الولید (که انکار سهو را اول درجه غلو دانسته است) نمی توان استفاده کرد که ایشان به صرف انکار سهو، روات را غالی معرفی می کرده است. کما این که ما هم خیلی چیزها را غلو می دانیم ولی قائل به آن را ممکن است غافل بدانیم نه غالی! مانند برخی از نو آموزان که در مورد #علم_غیب مطالبی را مطرح می کنند، که از معنای دقیق آن در معارف و اجماع علما بر خلاف آن غافل هستند.
البته باید دقت نمود که گفتار فوق به معنای انکار رابطه غلو و نفی سهو از نظر تاریخی و کلامی نیست.
@gholow2