‏🔶 ۳/۳

اوکراین حملهٔ اولیهٔ تهاجم تمام‌عیار را پشت سر گذاشت، تحت حملات موشکی و پهپادی، دولت کارآمدی را حفظ کرد، در حین جنگ واحدهای نظامی را بازسازی کرد و بدون داشتن نیروی دریایی سنتی که بتواند نیروی دریایی سیاه‌دریای روسیه را متقابل کند، یک کمپین رد‌کردن دریایی را به‌صورت خودجوش اجرا کرد.

دروپ‌های ارزان‌قیمت با دید اول‌شخص (FPV) را به سلاح تبدیل کرد، سامانه‌های ضربه‌ای طولانی‌برد پیشرفته‌تری ساخت و روش‌هایی برای ادغام فناوری تجاری در زنجیره‌های کشتار توسعه داد که سرعتی داشت که بسیاری از سامانه‌های خرید نظامی ناتو حتی برای مطالعه‌اش به سختی می‌توانستند پیگیر شوند. سپس عملیات «Operation Spiderweb» سال گذشته رخ داد که در آن دروپ‌ها در کامیون‌ها به پشت خطوط دشمن قاچاق شد تا هواپیماهای روسی را روی زمین نابود کنند.

بعضی از این دستاوردها از کمک‌های غربی بهره‌مند شدند؛ دیگران با وجود محدودیت‌ها، تأخیرها و احتیاط سیاسی که همراه آن بود، به دست آمدند.

در میان این همه، برای غرب ضروری است که به یاد داشته باشد روسیه نیز در حال یادگیری است.

پلتفرم «Everywhere War Tracker» تصویری از یک کارزار مستمر روسیه در زمینه تخریب، عملیات سایبری، تخلف‌های هوایی و دریایی و سایر اقدامات در سراسر اروپا ارائه می‌دهد.

یک سال پیش، فعالیت خصمانه روسیه در قاره هنوز موضوعی بود که اکثر پایتخت‌ها ترجیح می‌دادند به‌صورت ساکتانه درباره‌اش صحبت کنند، اما اکنون هشدارهایی مبنی بر این‌که مسکو ممکن است ماده ۵ ناتو درباره دفاع جمعی را به آزمون بگذارد، از سوی مقامات ناتو، دولت‌های ملی و مسئولان امنیتی اروپایی مطرح می‌شود.

عملیات‌هایی چون Vivaldi فراتر از موفقیت‌های میدانی اوکراین هستند؛ آن‌ها بخشی از دفاع پیش‌رو اروپا به شمار می‌آیند، چه رهبران اروپایی این‌را این‌گونه توصیف کنند و چه نکنند.

مسکو نیازی به لغو ناتو یا منحل کردن اتحادیه اروپا ندارد؛ فقط کافی است آن‌ها را از نظر استراتژیک تهی کند. ائتلافی که از پاسخ به تخریب، نفوذ دروپ‌ها یا حملات به زیرساخت‌ها می‌ترسد، ارزش بازدارندگی خود را به‌طور قابل‌توجهی از دست خواهد داد.

رابرت فیکو، نخست‌وزیر اسلواکی، پیش از این اعلام کرده است که با هر وسیله‌ای از پیوستن به جنگ برای هم‌پیمانان ناتو خودداری خواهد کرد؛ این بیانیه نشانگر تقسیمات موجود میان اعضای کمتر متعهد ائتلاف است.

نزدیک به پنج سال از بزرگ‌ترین جنگ اروپا از زمان ۱۹۴۵ می‌گذرد و مباحث درباره ادعاهای روسیه بر سر سرزمینی که در میدان جنگ به‌دست نیامده ادامه دارد؛ این ادعاها شامل تقاضای عقب‌نشینی اوکراین از سرزمینی است که روسیه کنترل آن را ندارد، بی‌طرفی، و محدودیت‌های نیروهای مسلح و توانایی‌های طولانی‌برد آن می‌شود.

در همین حال، عضویت ناتو برای کیف هنوز دست نیافتنی است و پیوستن به اتحادیه اروپا به‌سرعت بسیار کم پیش می‌رود.

آنچه برخی به‌عنوان رئال‌پولیتیک می‌نامند، به‌نظر می‌رسد که به‌تدریج شبیه خودآسیبی استراتژیک است که به‌عنوان احتیاط پوشیده شده. استراتژی خستگی روسیه از طریق خستگی اوکراین خود را به‌نهایت خسته کرده است.

النا داولیکانوا پژوهشگر ارشد در مرکز تحلیل سیاست‌های اروپایی (CEPA) و مرکز امنیتی Sahaidachnyi (Sahaidachnyi Security Center) است. کار او بر اوکراین، مسایل داخلی روسیه و تأثیرات آن‌ها بر صلح جهانی متمرکز است. او پژوهشگر باتجربه و کارشناس پیش‌بینی است که مطالعاتی با عناوین «سناریوهای روسیه‑۲۰۳۲: یک دهه پس از تهاجم تمام‌عیار» و «جنگ روایت‌ها: تصویر اوکراین در رسانه‌ها» منتشر کرده است.

«Europe’s Edge» نشریه آنلاین CEPA است که به موضوعات حیاتی در دستور کار سیاست خارجی در سراسر اروپا و آمریکای شمالی می‌پردازد. تمام نظرات بیان‌شده در «Europe’s Edge» صرفاً متعلق به نویسنده است و ممکن است نمایانگر موضع مؤسسات یا مرکز تحلیل سیاست‌های اروپایی نباشد. CEPA در تمام پروژه‌ها و انتشارات خود سیاست سخت‌گیرانه‌ای برای استقلال فکری رعایت می‌کند.