‏💠 ۴/۴

اگرچه شی این زیرمجموعه‌های پیشین فوجیان را ارتقا داد چون فکر می‌کردند تنگه را می‌فهمند و فرمان او را اجرا می‌کنند، انتظار داشت که نیرویی سریع و قدرتمند با استفاده از بریگادهای مدرن تشکیل دهند که بتواند به‌سرعت تایوان را از کار بیندازد. در سیستمی که وفاداری مطلق می‌طلبد، ادعاهای بعدی آن‌ها درباره فناوری نارس یا کمبود آمادگی، به‌عنوان دوگانگی و فریب عمدی تفسیر شد. شی نتیجه گرفت که ژنرال‌ها هرگز قصد جنگ ندارند و نگرانی‌های حرفه‌ای را برای پوشاندن ترس و حفاظت از خود به کار می‌برند. این حس خیانت عمیق‌تر از فساد عادی بود و هیچ راه خروج شرافتمندانه‌ای برایشان باقی نماند (PLA Daily، ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵).

هدف نهایی، ژانگ یوشیا (Zhang Youxia) بود که ویژگی‌های کلیدی مشابه ژنرال‌های حذف‌شدهٔ جناح فوجیان در زمینه استراتژی تایوان داشت. او یکی از معدود فرماندهانی بود که واقعاً نیروها را در نبرد رهبری کرده بود و با احتیاطی عمیق و غریزی نسبت به بی‌رحمی جنگ و فاصله بین نظریه و کارایی واقعی برخورد می‌کرد (ISDP، ۳۰ ژانویه). زمانی که ژنرال‌های خط مقدم فوجیان — که سال‌ها سناریوهای فرود در تنگه تایوان را شبیه‌سازی کرده بودند — بر پایه قضاوت حرفه‌ای علیه اقدام شتاب‌زده هشدار دادند، ژانگ موافقت کرد و به‌عنوان یک سرباز حرفه‌ای هم‌پیمان آن‌ها را حمایت کرد. احتیاط مشترکشان درباره جنگ به زبانی حرفه‌ای تبدیل شد (China Brief، ۲۶ ژانویه). ممکن است برخی از اهداف شی، از جمله جدول‌های زمانی فشرده برای ساخت نیرو، را غیرواقعی ببینند و بر پایه دلایل نظامی‑حرفه‌ای با آن‌ها مخالفت کنند.

تحلیلگران بر این باورند که یکی از دلایل سقوط ژانگ (Zhang) می‌تواند دوره طولانی او به عنوان سرپرست واحد توسعه تجهیزات کمیته مرکزی نظامی (CMC EDD) باشد؛ این واحد به‌نظر می‌رسد مرکز فساد گسترده‌ای بوده است (Global Security/Zhang Youxia، دسترسی ۱ اکتبر). اما محتمل‌تر این است که این عامل به‌دلیل این باشد که اداره کاملاً از موضع محتاطانه ژانگ پیروی می‌کرد و بسیاری از مقامات ارشدی که بعدها پاکسازی شدند—مانند لی شانگفو (李尚福)—زیرمجموعه‌هایی بودند که ژانگ در طول خدمت خود ارتقا داده بود. این امر وضعیتی را به وجود آورد که برای شی غیرقابل پذیرش بود: مسئولان توسعه سلاح (EDD و نیروی موشکی)، آمادگی‌های میدانی (فرماندهی تئاتر شرقی و جناح فوجیان) و نظارت کلی نظامی (خود ژانگ) درک مشترکی از عمل‌گرایی تاکتیکی نسبت به احتمال جنگ در تنگه تایوان پیدا کردند. آن‌ها به‌نظر می‌رسیدند که به‌صورت سیستماتیک با بهانه‌های فنی و نقص‌های تجهیزات، به‌صورت منفعلانه در برابر استراتژی یکپارچه‌سازی شی مقاومت می‌کنند.

نشانه واضحی از این موضوع، بیانیه ژانگ در صفحات روزنامه PLA Daily در اواخر سال ۲۰۲۵ بود که اعلام کرد سال ۲۰۳۵، نه ۲۰۲۷، سالی خواهد بود که نیروهای نظامی تمام‌دامنه‌های عملیاتی را به‌دست می‌آورند (People’s Daily، ۱۲ نوامبر ۲۰۲۵؛ China Brief، ۲۶ ژانویه).

نتیجه‌گیری

پاکسازی شی به‌نظر می‌رسد پیروزی قطعی اراده سیاسی بر حرفه‌گرایی نظامی باشد. حذف کهنه‌سربازان باتجربه‌ای که به احتیاط حرفه‌ای در قبال جنگ اهمیت می‌دادند، می‌تواند منجر به جایگزین‌هایی شود که کمتر به خواسته‌های شی مخالفت می‌کنند (CSIS، فوریه ۲۰۲۴). این امر می‌تواند وضعیت تنگه تایوان را به مسیر خطرناکتری سوق دهد.

اگرچه پاکسازی شی احتمال وقوع درگیری شلیک‌محور را در کوتاه‌مدت کاهش می‌دهد، اما با آشنایی افسران ارتقا یافته با سمت‌های جدیدشان، جنگ‌های خاکستری احتمالاً به‌تشدید ادامه خواهد یافت. بزرگ‌ترین خطر این است که حباب اطلاعاتی ساخته‌شده توسط زیرمجموعه‌های مطیع، به‌همراه اعمال خودسرانه قدرت توسط شی، شرایطی را فراهم می‌کند که پس از شکل‌گیری تیم رهبری جدید ارتش خلق چین، جنگ در تنگه تایوان به‌طور فزاینده‌ای محتمل می‌شود.