‏🟣 ۳/۳

جنگ‌های جاری در اوکراین و خاورمیانه نیز سرعت تخلیهٔ ذخایر موشک‌های رهگیری را نشان داده‌اند. اندوریل ادعا می‌کند که نسخه‌های مختلف استیل‌فین می‌توانند نسبت به سلاح‌های کینتیکی سنتی صرفه‌جویی قابل‌توجهی داشته باشند. البته این‌ها پیش‌بینی‌های شرکت است، اما این فرضیه برای مسئولان خرید دفاعی که به دنبال ایجاد ساختار دفاع موشکی پایدارتر هستند، بسیار جذاب است.

طبق فلسفهٔ کلی صرفه‌جویی در هزینهٔ محصول، استیل‌فین نیازی به زیرساخت‌های جدید پرتاب ندارد. اندوریل اعلام می‌کند که خانوادهٔ جدید موشکی با سامانه‌های موجودی چون لانچر پاتریوت M903A2، Mk 41 VLS و لانچر تایفون سازگار است. هر چه سازگاری استیل‌فین گسترده‌تر باشد، پذیرش آن توسط نیروی نظامی ایالات متحده آسان‌تر می‌شود. البته این موشک باید برای یکپارچه‌سازی به‌طور صحیح آزمون شود؛ به‌عنوان مثال انتظار نمی‌رود پیش از عملیات در ایران به خدمت وارد شود.

قابل‌ذکر است که مهم‌ترین نوآوری اندوریل در چارچوب برنامهٔ استیل‌فین، مدل پیشنهادی تولید است که با به‌اشتراک‌گذاری قطعات اصلی و تجهیزات کارخانه‌ای، امکان جابجایی تولید بین نسخه‌ها را به‌صورت روان فراهم می‌کند. این امر نسبت به ساخت رهگیرهای سنتی که معمولاً به خطوط تولید ویژه و قطعات خاص نیاز دارند، تسکینی محسوب می‌شود. شرکت خروجی چند هزار رهگیر در سال را پیش‌بینی می‌کند؛ این می‌تواند کمبودهای موجود را جبران کرده و در درگیری‌های طولانی‌مدت فشارهای تأمین را کاهش دهد.

آیا اندوریل می‌تواند این هدف را محقق سازد؟ هنوز پاسخ مشخص نیست. در حال حاضر پروژه بیشتر در حوزهٔ آرمان‌گرایی است تا نتایج ملموس؛ اما این آرمان به یکی از واضح‌ترین کاستی‌های نیروی نظامی ایالات متحده می‌پردازد. استیل‌فین نشانگر تغییر اولویت در دفاع موشکی آمریکا است؛ از سامانه‌های پیچیده به سمت سامانه‌های قابل تولید انبوه می‌گراید.

دربارهٔ نویسنده: هریسون کاس (Harrison Kass) هریسون کاس نویسنده و وکیل است که بر امنیت ملی، فناوری و فرهنگ سیاسی متمرکز است. مقالات او در Tablet، City Journal، The Hill، The Spectator و The Cipher Brief منتشر شده است. او مدرک JD از دانشگاه اورگان و کارشناسی ارشد در برنامهٔ مطالعات جهانی و مشترک از NYU دارد. برای اطلاعات بیشتر به harrisonkass.com مراجعه کنید.