‏🔺 ۷/۸

در مکزیک، ایران از حدود سال ۲۰۰۹ روابط دیپلماتیک حداقل خود را با دولت‌های متوالی مکزیک حفظ کرده است، علیرغم تحریم‌های ایالات متحده، و دفاتر کنسولی در شهر مکزیک سیتی دارد. (مکزیک پس از انقلاب ۱۹۷۹ که شاه را سرنگون کرد، روابط با ایران را قطع کرد اما در ۱۹۹۲ دوباره برقرار کرد.) رئیس‌جمهور چپ‌گرا کلودیا شینبام (Claudia Sheinbaum) روابط با جمهوری اسلامی را ادامه داده و علی‌رغم جنگ ایالات متحده، حزب‌الله را به‌عنوان سازمان تروریستی شناخته نمی‌کند تا به‌منظور اهداف داخلی، استقلال مکزیک از ایالات متحده را تأکید کند. در عین حال، مکزیک ایران را در فاصله‌ای نگه می‌دارد تا از بروز خشم ایالات متحده از طریق تعرفه‌ها یا تحریم‌ها جلوگیری کند. به‌عنوان مثال، تا ژوئیهٔ ۲۰۲۶ صادرات مکزیک به ایران صفر بود؛ واردات از ایران نیز تنها ۱۷٬۵۰۰ دلار بود و دو طرف دربارهٔ گسترش این تجارت در حال مذاکره بودند.

اما مکزیک به‌عنوان محیطی کم‌نظارت و آزاد همچون نیکاراگوئه محسوب نمی‌شود. همانند سایر کشورهای آمریکای لاتین به‌جز نیکاراگوئهٔ بدون نظارت، سازمان‌های اطلاعاتی ایالات متحده، اسرائیل و مکزیک حضور ایران را مورد بررسی قرار داده‌اند و به‌دنبال شواهدی از عناصر نیابتی آن در چارچوب برنامه‌های مشترک ضدتروریسم پس از حملات ۱۱ سپتامبر هستند.

دلیل این کار واضح است. این نهادها سال‌ها به‌دنبال عوامل مشکوک حزب‌الله در جریان‌های مهاجرتی عبوری از مکزیک پرداخته و آن‌ها را شناسایی کرده‌اند و همچنین به‌دنبال همکاران نیابتی می‌گردند که با کارتل‌های مواد مخدر مکزیک همکاری می‌کنند. بر اساس گزارش رند ۲۰۲۵، مقامات مکزیکی و ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ یک شبکه قاچاق حزب‌الله را نابود کردند و پیوستگان این سازمان را که در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۲۴ وارد ایالات متحده شدند، شناسایی کردند.

اوایل ۲۰۲۵، به‌نظر می‌رسد نظام نظارتی بار دیگر میوه داد: ایالات متحده و اسرائیل ادعا کردند که با همکاری اطلاعات مکزیک، طرحی از سپاه پاسداران برای ترور سفیر اسرائیل در مکزیک را ناکام گذاشتند؛ این ترور ادعا می‌شود از ونزوئلا دوردست برنامه‌ریزی شده بود.

پس از این طرح و جنگ ایالات متحده با جمهوری اسلامی ایران که همان تابستان ادامه یافت، شکی نیست که فعالیت‌های نظارتی ادامه یافته و حتی شدت یافته است.

به‌طور غیرقابل توضیح، هیچ کارزار فشار مقایسه‌پذیری از سوی ایالات متحده که روابط نیکاراگوئه‑ایران را هدف بگیرد، به‌صورت عمومی گزارش نشده است؛ این می‌تواند نیکاراگوئه را به‌عنوان آخرین مکان با نظارت کم بر فعالیت‌های ایرانی باقی بگذارد.

سؤال تهدید نیکاراگوئه‑ایران

گزارش RAND در سال ۲۰۲۵ تأکید کرد که جامعه اطلاعاتی ایالات متحده با خلأهای قابل‌توجهی در شناخت گسترهٔ فعالیت‌های مخفی حزب‌الله و سپاه پاسداران در آمریکای لاتین مواجه است؛ اگرچه «مراکز دیپلماتیک ایرانی در آمریکای لاتین ممکن است فراتر از نقش‌های سنتی خود عمل کنند» و «به‌عنوان مراکز فعالیت‌های مخفی عمل می‌نمایند».

به‌هر حال، باورهای جامعه اطلاعاتی و امنیتی ایالات متحده دربارهٔ فعالیت‌های ایرانی در نیکاراگوئه پیش از عملیات‌های بمبارانی ایالات متحده دیگر قابل‌استناد نیستند. این جامعه باید فرض کند که ایران، با توجه به سیاست انتقامی خود و دشواری‌های محیط عملیاتی در سایر نقاط آمریکای لاتین، فعالیت‌های مخفی خود را در نیکاراگوئه‌ای که کمتر مورد نظارت قرار گرفته، گسترش خواهد داد.

آنچه به‌صورت عمومی دربارهٔ نحوهٔ استفادهٔ ایران از ایستگاه خود در نیکاراگوئه شناخته شده است، ضرورت اتخاذ تدابیر متقابل توسط ایالات متحده برای پر کردن این خلأ اطلاعاتی باقی‌مانده را زودتر از موعد می‌طلبد.

وقتی ایران در سال ۲۰۰۷ به نیکاراگوئه بازگشت، پیشنهادهای مالی برای ساخت یک «کانال خشک» از دریای کارائیب به اقیانوس آرام، ساخت ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکونی جدید، نیروگاه‌های برق‌آبی و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های بندری را به همراه داشت و در همان زمان مجموعه‌ای سفارتی در ماناگا تأسیس کرد.