‏🟢 ۷/۸

۲۲. فین‌گرید؛ برنامهٔ توسعهٔ شبکهٔ اصلی، ۱۹. پیش‌زمینه‌ای برای پیشبرد ائتلاف وجود دارد. هدف اعلام‌شدهٔ ابتکار REPowerEU حذف واردات نفت و گاز روسیه است که از طریق اقداماتی چون تولید انرژی تجدیدپذیر دنبال می‌شود. در ژوئن ۲۰۲۵، اتحادیهٔ اروپا تشخیص داد که سرمایه‌گذاری قابل‌توجه در شبکهٔ برق یک مسألهٔ حیاتی است و تأکید کرد که حدود ۱٫۲ تریلیون یورو سرمایه‌گذاری «پیش‌بینی‌شده» تا سال ۲۰۴۰ برای حمایت از شبکهٔ برق اروپا لازم است؛ این شبکه در حال جذب حدود ۲۰۰ گیگاوات ظرفیت نصب‌شدهٔ انرژی تجدیدپذیر در بازهٔ ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ می‌باشد. بهبودهای اعمال‌شده بر شبکهٔ موجود، که به‌صورت «تقویت‌های سیستمی» شناخته می‌شوند، شامل ارزیابی دینامیک خط (DLR) و جبران سری و شنت هستند؛ این دو تکنیک برای تنظیم ولتاژ و کاهش تلفات خطوط انتقال به‌کار می‌روند و می‌توانند برق را از طریق زیرساخت‌های فعلی به‌صورت کارآمدتری منتقل کنند و ظرفیت کلی سیستم را افزایش دهند. منطقهٔ دریای بالتیک (BSR)، به‌ویژه سوئد و فنلاند، نشان می‌دهد که این بهبودها می‌توانند ظرفیت کامل انتقال شبکه را آزاد کنند. اپراتورهای سیستم انتقال (TSO) در هر دو کشور در برنامه‌های توسعهٔ شبکهٔ خود دریافتند که ارزیابی ثابت خط (SLR) منجر به استفادهٔ ناکافی از ظرفیت می‌شود. دسترسی به داده‌های هواشناسی و ابزارهای تحلیلی پیشرفته امکان پیش‌بینی ظرفیت واقعی انتقال را می‌دهد؛ در برخی موارد این ظرفیت دو برابر مقدار محاسبه‌شدهٔ SLR است. اپراتور سوئد، Svenska kraftnät، برآورد می‌کند که DLR می‌تواند ۲۰ تا ۳۰ درصد ظرفیت بیشتری به بازار برق اضافه کند، در حالی که خطوط جدید در حال ساخت هستند. اپراتور فنلاند، فین‌گرید (Fingrid)، نیز قصد دارد از جبران سری و شنت برای کوتاه‌کردن مؤثر فاصله‌های انتقال استفاده کند؛ این کار با کاهش گرم شدن اجزای شبکه و بهبود پشتیبانی ولتاژ انجام می‌شود. اگر این بهبودهای کوتاه‌مدت در سراسر حوزهٔ حضور ناتو اعمال شوند، می‌توانند تأثیرات قابل‌ملاحظه‌ای بر تاب‌آوری شبکهٔ متصل اروپا در برابر اختلال و حمله داشته باشند.

چارچوب سرمایه‌گذاری برای امنیت انرژی به منظور بهینه‌سازی تعهد سرمایه‌گذاری ۱٫۵ درصدی ناتو، که در شورای آتلانتیک ۸ مطرح شد، فراتر از بهبود خود خطوط انتقال و توزیع موجود، فناوری‌های شبکه هوشمند را برای تضمین پایداری و کارایی شبکه‌های برق ضروری می‌داند. این فناوری‌ها که امروزه اغلب با هوش مصنوعی ترکیب می‌شوند، ارتباطات و جمع‌آوری داده‌ها، عملیات سامانه و مدیریت دارایی‌ها را بدون نیاز به بازسازی پرهزینه زیرساخت فیزیکی یکپارچه می‌سازند. طراحی مناسب همچنین اطمینان می‌دهد که زیرساخت‌های حیاتی همچون بیمارستان‌ها، خدمات اضطراری و پایگاه‌های نظامی در مواجهه با این اختلالات به کار خود ادامه دهند. سامانه‌های پیشرفتهٔ شبکه هوشمند می‌توانند خطاها را شناسایی، بخش‌های آسیب‌دیده را جدا کرده و برق را در عرض چند ثانیه به‌جای ساعت‌ها بازگردانند. در زمان حمله، این سرعت تفاوت بین خسارت محلی و فروپاشی زنجیره‌ای را تعیین می‌کند. دِتِک (DTEK)، بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار خصوصی در بخش انرژی اوکراین و پیشرو در توسعه امنیت و تاب‌آوری انرژی در این کشور، توصیهٔ صریحی به ائتلاف ارائه کرده است: هر پروژهٔ جدید باید به‌صورت «مقاوم‑به‑طراحی» ساخته شود.^۲۳

فراتر از شبکه، تولید اضافی برای تأمین نیازهای آیندهٔ تاب‌آوری انرژی ناتو ضروری خواهد شد. این به این معنا نیست که تنها نیروگاه‌های پایهٔ بزرگ و مستحکم مورد نیاز است؛ بلکه سیستم‌های تولید برق غیرمتمرکز نیز باید گنجانده شوند تا دشمن مجبور شود برای دستیابی به اثر معادل یک هدف بزرگ‌ظرفیت، به چندین سایت حمله کند. این شبکه‌های «مقاوم‑به‑طراحی» این مزیت را دارند که تولید جزئی آن‌ها به‌قدری کوچک است که هدفی پرپاداش نباشد، در عین حال امکان تعمیر و اتصال مجدد سریع را فراهم می‌آورد.^۲۴ این شبکه‌ها باید مدولار، مقیاس‌پذیر و متمرکز بر اطمینان از تداوم برق برای زیرساخت‌های حیاتی باشند. اتکای بیش از حد به یک نوع تولید، حتی اگر تجدیدپذیر باشد، خود آسیب‌پذیری ایجاد می‌کند؛ بنابراین تاب‌آوری نیازمند ظرفیت متنوع و قابل‌توزیع است. علاوه بر تولید تجاری اثبات‌شده که می‌تواند نیازهای کوتاه‌مدت را پوشش دهد، سه حوزهٔ سرمایه‌گذاری برای تولید آینده شامل میکروگریدها، سامانه‌های ذخیره‌سازی انرژی باتری (BESS) و رآکتورهای مدولار کوچک (SMR) هستند.