‏🟣 ۳/۴

سال‌های صفر‑کووید هزینه‌های بسیار سنگینی به بار آورد؛ هم به دلیل اصطکاک روزانهٔ اجتماعی و اقتصادی که محدودیت‌ها ایجاد کردند و هم به دلیل باری که بر دولت‌های محلی تحمیل شد، دولتی که هنوز از بدهی‌های ناشی از این دوره رهایی نیافته‌اند، حتی با وجود تلاش پکن برای نجات مالی آن‌ها. در نهایت، پکن مسیر خود را تغییر داد؛ بخشی از این تغییر ناشی از اعتراضات گستردهٔ سال ۲۰۲۲ بود.

این اولین باری نبود که فشار عمومی دولت را وادار کرد تا از نظارت شدید دست بکشد. بین سال‌های ۱۹۸۲ و ۲۰۰۳، چین سیستمی برای بازداشت و بازگرداندن کارگرانی که اجازه‌نامهٔ اقامت محلی نداشتند، اجرا می‌کرد؛ این افراد بازداشت و به روستاهای زادگاهشان بازگردانده می‌شدند (پلیس معمولاً در مسیر نیز پول آن‌ها را می‌گرفت). پس از مرگ یک کارگر جوان در حبس پلیس، خشم عمومی منجر به لغو این سیستم شد.

سیستم‌های امروز نیز می‌توانند سرنوشت مشابهی داشته باشند، اگر اصطکاک‌ها افزایش یابد یا سوءاستفاده‌های پلیس موجب اعتراض شوند. اما از نگاه پکن، گاهی کنترل کامل ارزش واکنش‌های مخالف را دارد.

به‌عنوان مثال، سین‌کیانگ که جمعیت عمدتاً مسلمان دارد؛ در سال ۲۰۰۹، شورش‌های خونین و درگیری‌های قومی منجر به قطع کامل اینترنت به مدت نزدیک به یک سال شد. این رویداد چرخه‌ای از مقاومت و سرکوب در منطقه به راه انداخت که به حصر جمعی، حضور ناظران هان در خانه‌های اویغور، کار اجباری و تلاش برای نابودی فرهنگ اویغور منجر شد.

امروزه، سین‌کیانگ از هر منطقهٔ دیگری در چین، شاید به‌جز تبت، تحت نظارت بیشتری قرار دارد. اگرچه نظارت شدید هزینه‌بر است، پکن آن را موفقیت می‌داند. مقاومت اویغورها سرکوب شده، اسکان هان‌ها تشویق می‌شود و صنایع استخراجی رونق گرفته‌اند.

بسیاری از این سیاست‌ها نشانگر اضطراب‌های شخصی شی جین‌پینگ (Xi Jinping) دربارهٔ آیندهٔ حزب کمونیست چین و بقا خود اوست. حتی معماران این سیاست‌ها نیز در امان نیستند: در یک تضاد نهایی، ما شین‌گروی (Ma Xingrui) که به ساختن سیستم نظارتی در سین‌کیانگ کمک کرده بود، امسال خود مورد پاکسازی قرار گرفت.

شایعاتی دربارهٔ سلامت شی جین‌پینگ (Xi Jinping) دوباره ظاهر شد. پس از آنکه در سفر دولتی‌اش به ایالات متحده ماه گذشته به استراحت بیشتری نیاز داشت، در فرودگاه به‌نظر می‌رسید که با لرزش می‌چرخد و گزارش‌ها حاکی از بیماری او در سفر قبلی به هند بود؛ در نتیجه حدس‌و‌گمان‌ها دربارهٔ وضعیت سلامتی‌اش به سرعت در حال گسترش است. شایعات دربارهٔ سلامت یک استبدادگر ویژگی نظام‌های دیکتاتوری است؛ امتناع پکن از پذیرش اینکه رهبر بیمار است، این وضعیت را تشدید می‌کند.

شی جین‌پینگ (Xi Jinping) هم‌اکنون ۷۳ سال دارد و پیر شدن رهبران امری جدید نیست. ژونگنانهای (Zhongnanhai)، مجتمع رهبری چین در پکن، از دههٔ هفتاد میلادی تیم پزشکی تخصصی سالمندی را در محل نگهداری می‌کند. سؤال بزرگ این است که اگر شی جین‌پینگ ناگهان درگذشت، چه می‌شود، چرا که او تمام جانشینان محتمل را پاکسازی کرده است.

متهمان کلاهبرداری به اعدام محکوم شدند. سه عضو برجستهٔ یک خانوادهٔ جنایی چین‑میانمار به دلیل مشارکت در آنچه «کلاهبرداری خوک‌کشی» نامیده می‌شود — شبکه‌های تقلب آنلاین که اغلب بر نیروی کار ربوده‌شده تکیه دارند — و همچنین به دلیل ادارهٔ رانسام‌های حفاظتی، به اعدام رسیدند. ده‌ها عضو دیگر این گروه جرایم کمتری دریافت کردند.

این خانواده یکی از چهار باند بزرگ مبتنی بر قبیله و با ریشهٔ چینی است که در عملیات سرکوب مرزی در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ هدف قرار گرفت. مهم‌ترین کشف از دادگاه اخیر این است که یک کل واحد گارد مرزی میانمار به فهرست پرداخت‌های این باند تعلق داشته است. تصمیم چین برای افشای این موضوع در دادگاه، نشانه‌ای از نارضایتی نسبت به متحدان نظامی‌اش در میانمار به نظر می‌رسد.

پرفروش‌ترین مطالب این هفته در FP
چین نیازی به حمله به تایوان برای کنترل آن ندارد – مایکل پوزنانسکی (Michael Poznansky) و ایان ایستون (Ian Easton)
برای درک ناآرامی‌های فرانسه، به سال ۱۹۸۲ بازگردید – هاوارد دبلیو. فرنچ (Howard W. French)
همه دربارهٔ پیت هگست (Pete Hegseth) اشتباه کردند – اما اشفورد (Emma Ashford)

فناوری و کسب‌وکار