‏💠 ۳/۳

پس از آنکه یک زیر دریایی آمریکایی در ماه مارس، ناوشک جنگی ایرانی IRIS Dena را در آب‌های سواحل سریلانکا غرق کرد، سریلانکا بازماندگان را نجات داد. سپس کولومبو IRIS Bushehr را به‌دست گرفت، خدمه آن را به ساحل آورد و بیش از ۲۳۰ ایرانی را به‌سوی امنیت بازگرداند.

رفتار اخیر هند تصمیمات پیش روی کولومبو را پیچیده می‌کند. دهلی نو خود را تأمین‌کننده امنیت منطقه‌ای می‌داند و روابط دیرینه‌ای با تهران دارد. همسایگان کوچکتر انتظار دارند هنگامی که قدرت‌های خارجی در حیاط پشتی این کشور عملیات نظامی انجام می‌دهند، هند پیش‌قدم شود. اما وقتی ایالات متحده IRIS Dena را غرق کرد، هند غیربا حضور بود؛ سریلانکا مجبور شد بدون هیچ پشتیبانی نظامی یا پوشش دیپلماتیک از سوی هند، کار سنگین را به عهده بگیرد.

در سال‌های اخیر، هند روابط خود را با ایالات متحده و اسرائیل تقویت کرده است. در مقابل، سریلانکا موضع قاطع طرفدار فلسطین اتخاذ کرده و از حمایت از قطعنامه‌ای که به رهبری بحرین در شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران در مارس ۲۰۲۶ مطرح شد، خودداری کرد.

با این حال، این فشارها نباید باعث کاهش حاکمیت سریلانکا شوند. وابستگی اقتصادی به غرب اجرای حاکمیت را دشوار می‌سازد، اما واگذاری تصمیم‌گیری‌های سیاست خارجی به واشنگتن در حال حاضر به‌تدریج حوزه‌هایی را که سریلانکا کنترل واقعی دارد، محدود می‌کند.

سریلانکا نمی‌تواند با ایالات متحده برخوردی بی‌پروایانه داشته باشد. دولت باید معیشت‌های سریلانکی که به بازارهای غربی وابسته‌اند را در نظر بگیرد؛ اما حفاظت از این معیشت‌ها مستلزم ارزیابی خطراتی است که کشور می‌تواند تحمل کند. اگر هر اعتراض آمریکایی را به‌عنوان وتو در نظر بگیرد، کولومبو سیاست خارجی خود را به‌مراتب از دست خواهد داد. ترس از فشار ایالات متحده پیش‌تر تمایل سریلانکا به دنبال کردن توافق‌های نفتی و انرژی هسته‌ای روسیه یا برخی سرمایه‌گذاری‌های چین را محدود کرده است.

دولت باید اعتراضات خود را به مقامات آمریکایی منتقل کند و به تأمین‌کنندگان خصوصی مایل اجازه دهد تا ملزومات اساسی را به کشتی‌های ایرانی که در آب‌های دریای خالی مانده‌اند، تحویل دهند. همچنین باید خطرات را به مردم توضیح داده و تصمیم خود برای جلوگیری از بحران انسانی را توجیه کند.

سریلانکا در ماه مارس با نجات خدمه ایرانی ریسک حساب‌شده‌ای را پذیرفت. اکنون باید همان تمایل به اقدام را نشان دهد پیش از آنکه گرسنگی و تشنگی جان‌ها را به خطر بیندازند. وابستگی به بازارهای غربی نمی‌تواند بهانه‌ای برای رها کردن مردم در دریا شود.