‏🔵 ۶/۷

ترامپ در طول کمپین ۲۰۲۴ مدام می‌گفت قیمت‌ها را پایین می‌آورد؛ حتی تعهد به کاهش هزینه‌های انرژی را هم اعلام کرد. پس از بازگشت به کاخ سفید، زمان زیادی را صرف این می‌کند که بگوید اوضاع عالی است و نگرانی دربارهٔ هزینه‌های زندگی بیش از حد بزرگ‌نمایی می‌شود (آیا کسی به یاد دارد که او پیش از این به دولت بایدن از سوی دیگر حمله می‌کرد؟). نکتهٔ واضح ژانویهٔ امسال است؛ در آن زمان EIA پیش‌بینی می‌کرد قیمت گاز کاهش یابد، اما او جنگ ناگهانی را همراه اسرائیل آغاز کرد و تورم به جای کاهش، از ۲٫۴٪ آن ماه به ۳٫۴٪ تا ژوئیه ارتقا یافت. ونس خودش گفت نگه داشتن نفت و گاز ارزان «هدف شماره یک» است. همان‌طور که می‌دانید، جنگ چیزی جز ارزان نیست: تا کنون ۴۵٫۱ میلیارد دلار هزینه داشته و این هنوز تمام هزینه نیست. این رقم تعمیر پایگاه‌ها و ساختمان‌های آسیب‌دیده را شامل نمی‌شود؛ و CBO برآورد می‌کند که هر ماه ۲ تا ۳ میلیارد دلار دیگر هزینه خواهد شد. CBO همچنین می‌گوید جنگ تورم را حدود نیم درصد بالاتر از سطحی که در غیر این صورت می‌بود، تا اوایل ۲۰۲۷ حفظ خواهد کرد.

دموکرات‌ها ممکن است در نوامبر پیروز شوند – آیا این تغییری ایجاد می‌کند؟

NorthLondonIsRed می‌پرسد: از آنجا که قطعنامهٔ توان‌های جنگی کنگره علیه جنگ ایران ترامپ صرفاً نمادین بود، یک کنگرهٔ تحت کنترل دموکرات‌ها پس از میانه‌دوره‌ها چه میزان اهرم واقعی برای مهار جنگ دارد – یا این موضوع بیشتر دربارهٔ تنبیه الکترونیکی ترامپ است تا تغییر سیاست؟

رابرت تایت: یک کنگرهٔ تحت کنترل دموکرات‌ها می‌تواند توان‌های قابل‌توجهی برای مانع شدن، کند کردن و بررسی عملکرد کاخ سفید در جنگ داشته باشد. شبه‌تردیدی نیست رهبری ایران از این موضوع آگاه است و به همین دلیل آماده است تا حداقل تا زمان تحلفیهٔ کنگرهٔ جدید به مبارزه ادامه دهد. فوری‌ترین تأثیر کنگره می‌تواند قدرت پول باشد. قانون اساسی اختیار تخصیص بودجه برای عملیات نظامی را به کنگره می‌دهد. به‌صورت عملی می‌تواند به قانون‌های دفاعی شرطی اضافه کند که استفاده از بودجهٔ مصوب کنگره برای اقدام‌های نظامی علیه ایران بدون مجوز پیشین کنگره ممنوع باشد. می‌تواند بودجه را قطع یا از تأمین بودجهٔ تکمیلی جنگ خودداری کند. چنین اقداماتی می‌تواند به‌تدریج عملیات را از نظر مالی خنثی کند؛ اما لزوماً درگیری‌ها را به‌سرعت متوقف نمی‌کند. ترامپ پیش از این تمایل نشان داده است کنگره را نادیده بگیرد و نُرم‌های دموکراتیک را زیر پا بگذارد؛ در کوتاه‌مدت احتمالاً از بخش‌های دیگر بودجه برای تأمین هزینه‌ها استفاده خواهد کرد. اما اقدامات کنگره بیش از نمادین خواهد بود. علاوه بر ملاحظات مالی، کنگره می‌تواند جلسات استماع برگزار کند و مقامات پنتاگون و اطلاعاتی را تحت سوگند برای تصمیماتشان پاسخگو سازد؛ چنین صحنه‌ای می‌تواند نارضایتی عمومی نسبت به جنگ را به صدر آگاهی عمومی برساند.

آیا بازپس‌گیری کنترل کنگره توسط دموکرات‌ها برای پایان دادن به جنگ کافی است؟

روکسان مگنوسن (Roxanne Magnuson) از اورگان، ایالات متحده، در یک سؤال خوانندگان می‌پرسد: حتی اگر دموکرات‌ها موفق به بازگرداندن تعادل کنگره شوند، آیا این نفوذ کافی برای پایان این جنگ خواهد بود؟ چگونه می‌توان این هدف را محقق کرد؟

لورن گامبینو: لزوماً نه. ترامپ گفته است که فکر می‌کند ایران منتظر انتخابات میانی است تا به توافقی برسد و امیدوار است که شکست‌های جمهوری‌خواهان به تهران برتری در مذاکرات بدهد. اگر این‌طور باشد، دوره پس از انتخابات می‌تواند پیش از سوگند خوردن کنگرهٔ جدید در ژانویه، شاهد تلاش برای دستیابی به توافقی پایدار باشد. اما اگر این اتفاق نیفتد و فرض کنیم دموکرات‌ها حداقل یک مجلس کنگره را به دست آورند، می‌توانند از قدرت جدید خود برای برگزاری جلسات عمومی، احضار مقامات دفاعی و تقاضای شفافیت بیشتر دربارهٔ اهداف و هزینه‌های جنگ – چه از نظر جان‌ها و چه از نظر دلارهای مالیات‌گذاران – استفاده کنند. برای مثال، همکارم جوزف گیدون به‌طور گسترده دربارهٔ درخواست‌های دموکرات‌ها برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ رفتار با سربازان مجروح در جنگ و تصمیمی که منجر به حملهٔ ۲۸ فوریه به مدرسه‌ای در میناب، ایران شد و بیش از ۱۵۰ غیرنظامی، عمدتاً کودک، را کشت، نوشته است.

دموکرات‌ها وعده داده‌اند که به معرفی مصوبات اختیارات جنگی ادامه دهند تا نماد نارضایتی دوحزبی رو به رشد نسبت به این درگیری باشد، اگرچه ترامپ حق وتوی نهایی را حفظ می‌کند.