‏💠 ۳/۳

اروپایی‌ها به‌خوبی می‌دانند که مشکل تورمی که به تقویت پوپولیسم کمک می‌کند، ناشی از جنگ ایران است و نه از تاکتیک‌های زلنسکی. سؤال تنها این است که چه کسی این را بیان خواهد کرد. بوریس جانسون، نخست‌وزیر پیشین محافظه‌کار بریتانیا، بدون سانسور نوشت: «این که ایالات متحده هم‌اکنون تحریم‌های مربوط به سوخت روسیه را رفع می‌کند، نفرت‌انگیز است و به‌وضوح مسخره است که اوکراین را برای افزایش قیمت‌ها که آشکاراً با بسته شدن تنگه هرمز آغاز شد، سرزنش کنیم. پوتین هر روز غیرنظامیان بی‌گناه اوکراینی را می‌کشد. اوکراینی‌ها برای زندگی خود می‌جنگند. اما به‌نظر می‌رسد کاخ سفید مصمم است تا رانندگان آمریکایی را مجبور کند تا هزینهٔ قتل‌عام پوتین را بپردازند.»

وزیر آموزش آلمان و عضو حزب CDU، کارین پریِن گفت: «برای چند لیتر دیزل. چه ورشکستگی اخلاقی!»

مارک روت، دبیرکل NATO و متحد ترامپ، این هفته به استونی می‌رود؛ استونی یکی از کشورهایی است که بیشترین حمایت را از اوکراین نشان داده‌اند. او باید توضیحاتی ارائه دهد. وزیر امور خارجه استونی، مارگوس تساخنا، اعلام کرد که وزرای خارجه اتحادیهٔ اروپا روز دوشنبه بزرگ‌ترین بسته تحریم‌های تاریخ خود را اعمال خواهند کرد و او به همراه سوئد، قصد دارد استفاده از دارایی‌های منجمد روسیه برای کمک به اوکراین را بازنگری کند.

بدتر از آن، به‌نظر می‌رسد خسارت سیاسی جمهوری‌خواهان ناشی از جنگ ایران غیرقابل جبران باشد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که فرصت از دست رفته است. این جنگ پیش از این توسط هر نامزد دموکرات در هر مناظرهٔ تلویزیونی به مسأله‌ای کیف پولی تبدیل شده است. نامزدهای جمهوری‌خواه که تحت فشار برای رد جنگ هستند، به‌سرعت به دنبال پناه نسبی در سیاست هویتی می‌دوند.

ایرانی‌ها نیز در تنگه هرمز در پی حداکثر کردن خسارت خود هستند و روایت ترامپ مبنی بر شکستن محاصره را زیر سؤال می‌برند. تصاویری از تانکرهای در حال سوختن به‌سرعت در حال گسترش است.

بنابراین، پس از ریاض، ترامپ باید دوباره فکر کند. او می‌تواند به جنگ با حوثی‌ها بازگردد و آتش‌بس یک‌طرفهٔ آمریکا را پایان دهد؛ اما می‌داند که از تجربهٔ خود می‌داند این کار هزینه‌بر خواهد بود. سه هفتهٔ نخست جنگ با ایران روزانه یک میلیارد دلار هزینه داشت. بسیاری از مشاوران رئیس‌جمهور می‌گویند که می‌تواند همان‌طور که تهران انتظار دارد، به ایران، حامیان حوثی‌ها، نیز حمله کند. با این حال، ارتش جمهوری اسلامی ایران هنوز بر این باور است که برتری در تشدید تنش را دارد و آنچه در ریاض رخ داد می‌تواند در سراسر خلیج تکرار شود.

گزینهٔ دیگر این است که تیم او به‌صورت محرمانه و غیرمستقیم با تهران مذاکره کند، همان‌طور که در دوحه در حال انجام است. برخی ایرانیان از رهبران خود می‌خواهند از این فرصت استفاده کنند؛ آن‌ها استدلال می‌کنند که ترامپ پیش از انتخابات میانی به‌ویژه در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار دارد.

می‌توان معامله‌ای شامل غنی‌سازی اورانیوم ترتیب داد، اما برای ایالات متحده قابل پذیرش نخواهد بود و همچنین برای شانس‌های انتخاب مجدد بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز نامطلوب است.

چین و روسیه در تلاشند تا مسألهٔ حوثی‌ها را به‌صورت دیپلماتیک حل کنند، اما اهداف حوثی‌ها در حال گسترش است و جنوب یمن دربارهٔ آیندهٔ خود در داخل کشور دچار تفرقه شده است؛ این تقسیم‌کردن توانایی یمن را برای ایفای نقش زمینی که عربستان سعودی برای تکمیل برتری هوایی‌اش به آن نیاز دارد، تضعیف می‌کند. تعز، سومین شهر یمن، در تلاش است تا از محاصرهٔ حوثی‌ها رهایی یابد. سعودی‌ها می‌توانند انتقام بگیرند، اما انتقام راه‌حلی برای جنگ داخلی ده‌ساله نیست.

در حال حاضر، استراتژی دوگانهٔ ترامپ — کنار گذاشتن منازعات ایران و یمن و سرزنش زلنسکی — آن‌چنان شفاف، آن‌چنان کم‌اخلاقی و به‌نظر خود بی‌اثر است که به‌نظر غیرقابل‌پایدار می‌آید. سؤال تنها این است که آیا رئیس‌جمهور این استراتژی را رها خواهد کرد یا صرفاً توسط مردم آمریکا در صندوق رأی رد خواهد شد.