📌 چکیده
تصمیم ترامپ برای پیوستن به اسرائیل در جنگ علیه ایران، علیرغم درخواست‌های مکرر عربستان سعودی برای جلوگیری از آن، نقطهٔ سقوط رابطهٔ امنیتی سعودی‑آمریکایی را نشان داد و باعث شد حملات موشکی و پهپادی ایران و متحدانش در عراق به زیرساخت‌های نظامی و نفتی عربستان افزایش یابد. جنگ باعث کاهش ۴٫۸٪ تولید ناخالص داخلی عربستان در سه‌ماهه دوم شد و آتش‌بس عملی ۲۰۲۲ بین عربستان و حوثی‌های یمن را پایان داد؛ حوثی‌ها توانستند خط لولهٔ شرق‑غرب نفتی را هدف حمله قرار دهند. پس از سال ۲۰۰۳، عربستان سعی کرد با امضای پیمان دفاعی رسمی با ایالات متحده و تنوع‌بخشی به شرکای امنیتی (روسیه، چین، ترکیه، پاکستان و مصر) وابستگی خود را کاهش دهد، اما این تلاش‌ها نتوانستند امنیت مورد نیاز را تأمین کنند. جنگ جاری نشان داد که سامانه‌های هوایی و دفاعی گران‌قیمت عربستان در مقابل تهدیدات کم‌هزینه موشک و پهپاد کافی نیستند.
تصمیم ترامپ برای پیوستن به اسرائیل در جنگ علیه ایران، نقطهٔ سقوط رابطهٔ امنیتی سعودی‑آمریکایی را که به‌تدریج در حال فرسایش بود، نشان داد. این تصمیم علیرغم درخواست‌های مکرر پادشاهی عربستان سعودی برای جلوگیری از آن اتخاذ شد؛ به‌نظر نمی‌رسد تصمیم‌گیرندگان پیامدهای این اقدام برای امنیت عربستان را مدنظر داشته باشند. علیرغم این‌که جنگ موجب شده حوثی‌های یمن به حملات خود علیه عربستان بازگردند، ترامپ تا کنون درخواست‌های عربستان برای ضربه‌زنی به آن‌ها را رد کرده است.
در طول دو دهه، عربستان سعودی بی‌نتیجه در تلاش برای رفع معضل امنیتی مداوم خود بوده است. منافع ژئوپولیتیکی که پیش‌تر این کشور را به ایالات متحده پیوند می‌داد، به‌تدریج از هم فاصله گرفت. در نتیجه، پادشاهی با شریکی مواجه شد که دیگر قابل اعتماد نیست و جنگ‌های او می‌تواند آن را به دام بیندازد. سعی‌های سعودی‌ها برای حل این مشکل بین تقویت روابط با ایالات متحده (امضای پیمان دفاعی) و کاهش وابستگی به آن (از طریق تنوع‌بخشی به شرکای امنیتی) نوسان می‌کرد. جنگ کنونی به‌احتمال زیاد این نوسان را متوقف نخواهد کرد؛ بلکه شدت و سرعت آن را افزون می‌سازد.
جنگ به‌طور واقعی خسارات مستقیم به عربستان وارد کرده است. در هفته‌های نخست جنگ، موجی از حملات موشکی و پهپادی از سوی ایران و متحدانش در عراق، بزرگ‌ترین حمله‌ای بود که نیروهای نظامی و تأسیسات نفتی عربستان تا به حال تجربه کرده‌اند. تولید ناخالص داخلی عربستان در سه‌ماهه دوم امسال ۴٫۸٪ کمتر از دورهٔ مشابه سال گذشته بود. این کاهش، اگر دولت در نیمهٔ اول امسال حدود ۲۰۲٫۶ میلیارد دلار هزینه نکرده بود — هزینه‌ای که ۱۵٫۴٪ بیشتر از هزینهٔ نیمهٔ اول ۲۰۲۵ بود — می‌توانست وخیم‌تر می‌شد.
از مهم‌تر، جنگ آتش‌بس عملی ۲۰۲۲ بین عربستان سعودی و حوثی‌های یمن را پایان داد. در ماه ژوئیه، حوثی‌ها اعلام کردند که کشتی‌های سعودی را از عبور از تنگه باب‌ال‌مندب منع می‌کنند. سپس با اشغال موفق سواحل دریای سرخ تا تنگه، توانایی خود برای تهدید ترافیک دریایی عبوری را افزایش دادند. در عین حال، حملات خود به زیرساخت‌های حیاتی سعودی را به‌طور مستمر تشدید کردند. در ۱۰ سپتامبر، میلیشیاهای عراقی به آن‌ها پیوستند و خط لولهٔ شرق‑غرب که نفت سعودی را از خلیج به دریای سرخ می‌برد، هدف حمله قرار دادند؛ این خط لوله مجبور به تعطیلی شد.
اگرچه این تحولات در تاریخ عربستان دراماتیک و بی‌سابقه‌اند، اما معضل امنیتی اساسی که پادشاهی از زمان حملهٔ آمریکایی به عراق در ۲۰۰۳ با آن مواجه است، را تغییر نمی‌دهند.
پیش از سال ۲۰۰۳، عربستان سعودی بر شراکت امنیتی غیررسمی اما قابل اطمینان با ایالات متحده برای دفاع در برابر ایران و عراق تکیه داشت. ایالات متحده دو نقش اساسی ایفا کرد. نخست، سامانه‌های پیشرفتهٔ دفاع هوایی و جنگنده‌های پیشرفته را به عربستان فروخت که این کشور را قدرتمندترین نیروی هوایی میان این سه کشور کرد. دوم، به‌صورت نظامی مداخله کرد تا وضعیت موجود را حفظ کند؛ همان‌طور که در زمان حملهٔ عراق به کویت در ۱۹۹۰ انجام داد و از آن پس حضور زیرساختی نظامی بازدارندهٔ نیمه‌دائم در منطقهٔ خلیج را حفظ کرده است.