💠 ۷/۸
در واقع مقامات چینی پیش از این ابزارهای دولت امنیتی خود را بازنگری کرده‌اند. در سال ۲۰۲۳، پکن ادارهٔ مرکزی کار اجتماعی را تأسیس کرد و مأموریت آن را نظارت بر افرادی قرار داد که یکی از «چهار کمبود» (بدون همسر یا فرزند، بدون شغل یا درآمد ثابت، بدون تعاملات اجتماعی عادی یا بدون دارایی‌های مالی مانند خانه یا خودرو) یا یکی از «پنج زیان» (سرمایه‌گذاری‌های ناموفق، عقب‌نشینی‌های شغلی یا زندگی، عدم تعادل عاطفی، بیماری روانی یا روابط شخصی ناموفق) رنج می‌برند. پکن این افراد را تهدیدهای امنیتی بالقوه می‌داند که می‌توانند حملات گسترده‌ای مرتکب شوند؛ نمونهٔ این‌گونه حمله، حملهٔ نوامبر ۲۰۲۴ بود که مردی ۶۲ ساله، ناراضی از تسویه‌حساب ملکی پس از طلاق، خودروی خود را به جمعیتی راند و ده‌ها نفر را کشت.
دهه‌های آینده شاهد این خواهد بود که پکن به‌تدریج تمام مشکلات اجتماعی ناشی از تغییرات جمعیتی چین را «امنیتی‌سازی» می‌کند. در دههٔ ۲۰۳۰، رهبران پیر حزب که در مجتمع‌های مرتفع ژونگنانهای (Zhongnanhai) ساکنند، ممکن است به ظاهر ثباتی نگاهی بیندازند. میلیاردرهای فناوری چینی نیز ممکن است خود را مصون از دغدغه‌های مردم عادی بدانند. اما سرکوب و نظارت افزایشی راه‌حل بلندمدتی نیست؛ این نخبگان مرفه همانند بمب زمان‌بندی‌شده‌ای که در سال‌های پایانی سلسله مینگ (Ming) توسط نخبگان سیاسی و اقتصادی با آن مواجه شدند، بر دوش خود دارند.
بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۲۴، ازدواج‌های جدید در چین ۵۵ درصد کاهش یافت.
تا اواخر قرن پانزدهم، سلسله مینگ که زمانی پرتوان بود، به‌سرعت در حال زوال شد. دهه‌ها هزینه‌های مالی، از جمله هزینه‌های جنگ طولانی با ژاپن در کره، خزانهٔ امپراتوری را خالی کرد. مقامات اصلاح‌طلبی چون ژانگ جوزنگ (Zhang Juzheng) سعی کردند خلأ مالی را پر کنند؛ با مجموعه‌ای از اصلاحات، پایهٔ مالیات را گسترش دادند و طبقهٔ اشرافی و زمین‌دار را مجبور به تحمل سهم بزرگ‌تری از بار مالی کردند. اما اشراف علیه این اقدامات ایستادند. پس از مرگ ژانگ در سال ۱۵۸۲، آن‌ها اصلاحات او را معکوس کردند و او را پس از مرگ به‌عنوان هشداری برای دیگرانی که می‌خواهند امتیازات و ثروتشان را تهدید کنند، خوار کردند. در نتیجهٔ این‌کار، بار مالی یک امپراتوری در بحران به‌جای اشراف، بر دوش دهقانان عادی افتاد.
در همان دوره، دربار مینگ به بن‌بست سیاسی دچار شد. امپراتور وانلی (۱۵۷۲–۱۶۲۰) دو دهه از سلطنت خود را در کشمکش طولانی با دستگاه بوروکراتیک دربارهٔ جانشینی‌اش سپری کرد. نتیجهٔ این بود: خلأ سیاسی در رأس حکومت. چون تخت از حاکمیت جدا شد، دادخواست‌ها و گزارش‌های مقامات بدون بررسی مانده، سمت‌های کلیدی دولتی خالی ماند و دستگاه بوروکراتیک امپراتوری در میان جدال‌های فئودالی سمی تکه‌تکه شد.
در مسیر فعلی، چین ممکن است این الگو را تکرار کند. پکن احتمالاً تحت رهبری شی جین‌پینگ، دورهٔ طولانی از رکود سیاسی را تجربه خواهد کرد؛ همزمان ظرفیت بوروکراتیک تضعیف می‌شود و در دهه‌های ۲۰۳۰ یا ۲۰۴۰ با بحران جانشینی مواجه می‌شود. سال‌های رونق گذشته به‌عنوان گذشته در آینهٔ عقب می‌درخشند و نشانه‌های فراوانی نشان می‌دهند که چین با محدودیت‌های مالی نیز مواجه است. دولت‌های محلی با کسری مالی دست و پنجه نرم می‌کنند؛ بسیاری برای پرداخت به‌موقع حقوق و مزایای معلمان و کارمندان دولتی دچار مشکل می‌شوند. بار دوباره بر دوش ضعیف‌ترین اقشار جامعه می‌افتد. روستاییان و کارگران مهاجر ثبت‌نام‌شده در برنامهٔ بهداشت دولتی، حق بیمهٔ خود را در دو دههٔ گذشته به‌صورت سالانه ۲۰ درصد افزایش دیده‌اند. به‌دلیل عدم توانایی در تأمین هزینه‌ها، حدود ۸۳ میلیون نفر در سال‌های اخیر پوشش خود را رها کرده‌اند.
Post #1583
20