‏💠 ۴/۸

با پس‌رفتار سیاست چین، این روش‌های حل‌مسئلهٔ انعطاف‌پذیر به سمت ایدئولوژی سفت و سخت تبدیل می‌شوند. امروز اعضای حزب تحت فشارند تا به‌طور دگماتیک سیاست‌های امضایی شی جین‌پینگ را بدون در نظر گرفتن پیامدها دنبال کنند. به‌عنوان مثال، در سال ۲۰۲۲، مقامات شانگهای به رهبری لی چیانگ، آن زمان دبیر حزب شهری، پس از آن که روشن شد رویکرد ملایم و هدفمندشان برای مقابله با گسترش ویریانت اُمیکرون کووید‑۱۹ با سیاست‌های «صفر کووید» که شی جین‌پینگ برای مشروعیت شخصی خود به آن تکیه کرده بود، در تضاد است، این تلاش‌ها را رها کردند. نتیجهٔ آن، قرنطینهٔ سخت‌گیرانهٔ دو ماههٔ شانگهای شد؛ بسیاری از ساکنان دسترسی مطمئن به غذا و دارو را از دست دادند و این الگو به سرعت در سرتاسر چین تکرار شد. به‌جای سرزنش، لی توسط شی جین‌پینگ در سال ۲۰۲۲ به رده‌های بالای کمیته دائمی حزب کمونیست چین ارتقا یافت و در سال ۲۰۲۳ به عنوان نخست‌وزیر دولت منصوب شد. او اکنون با وفاداری، مقامات چین را در مسیر فشار شی جین‌پینگ برای تولید صنعتی و استراتژی رشد مبتنی بر صادرات رهبری می‌کند؛ در عین حال اقتصاددانان نگران کاهش قیمت‌ها، افزایش بیش از حد ظرفیت و کاهش مصرف هستند.

مسئولیت سستی خنثی‌کننده‌ای که در جامعه و دولت چین در حال گسترش است، تنها بر عهدهٔ شی جین‌پینگ نیست. از زمان «انقلاب‌های رنگی» اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در کشورهای پس‌سوفیت و بهار عربی در سال ۲۰۱۰، نخبگان حزب ترس بیشتری از ناآرامی‌های اجتماعی پیدا کرده‌اند. مقامات چین کنترل خود را بر رسانه‌ها، مشاغل حقوقی و جامعه مدنی تشدید کرده‌اند؛ فضای بحث شهروندان دربارهٔ مشکلات اجتماعی محدود شده و درخواست‌های نوظهور برای اصلاحات سیاسی عمیق‌تر خاموش می‌شوند. فضای داخل رده‌های حزب کمونیست چین نیز به‌طور مشابه محدود شده؛ اکنون تعداد کمی مایل به بررسی اصلاحاتی هستند که ممکن است منافع گروه‌های اجتماعی مستقر را به‌طور جدی تحت‌الشعاع قرار دهند. در مقابل، در دههٔ ۱۹۹۰، ژو رونگ‌جی بازسازی دردناک شرکت‌های دولتی را پیش برد تا ورود چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱ تضمین شود؛ اگرچه این کار ده‌ها میلیون نفر را بیکاری کرد و اعتراضات کارگری گسترده‌ای را برانگیخت. پذیرش این درد کوتاه‌مدت به‌منظور دستیابی به سود بلندمدت زمانی به‌عنوان یکی از مزایای متمایز چین محسوب می‌شد؛ اما امروز پکن تمایل مشابهی به چنین اقداماتی نشان نمی‌دهد.

به تردید حزب در پرداختن به پیامدهای مالی کاهش جمعیت چین توجه کنید. برای دهه‌ها، سن بازنشستگی در چین از پایین‌ترین‌های جهان بود: ۶۰ سال برای مردان، ۵۵ برای زنان اداری و ۵۰ برای زنان کارگری. پژوهشگران چینی پیش‌بینی کرده‌اند که صندوق بازنشستگی شهری اصلی که حدود ۵۰۰ میلیون کارگر، بازنشسته و کارمند شهری را پوشش می‌دهد، تا اواسط دههٔ ۲۰۳۰ خالی خواهد شد. به همین دلیل ارتقای سن بازنشستگی بیش از یک دهه است که در برنامهٔ پکن قرار داشته است؛ اما مقامات این کار را به‌طرز فوق‌العاده‌ای کند و محتاطانه پیش بردند. اگرچه افزایش مرحله‌ای در سال ۲۰۲۴ اعلام شد، اجرای کامل آن تا سال ۲۰۴۰ به تعویق می‌افتد و همچنان چین را در میان کشورهایی با پایین‌ترین سن‌های بازنشستگی نگه می‌دارد: ۶۳ برای مردان، ۵۸ برای زنان اداری و ۵۵ برای زنان کارگری.

به‌طور مشابه، حزب کمونیست چین (CCP) پرداختن به نابرابری شدید مزایا بین ساکنان شهری و روستایی را به تعویق انداخته است. کمپین «رفاه مشترک» که شی جین‌پینگ (Xi Jinping) به‌طور گسترده تبلیغ می‌کرد، کمکی به کاهش فاصله بین ثروتمندان و فقرا نکرد و به اختلافات گستردهٔ سیستم‌های بازنشستگی و بهداشت دولتی نیز نپرداخت. در سال ۲۰۲۲، حدود ۱۳۸ میلیون بازنشستهٔ شهری به‌طور متوسط سالانه ۶۰۸۰ دلار دریافت می‌کردند؛ این مبلغ تقریباً ۱۸ بار بیشتر از ۳۴۵ دلار کم‌ارزش بازنشستگان روستایی و مهاجر چین بود که جمعیتشان ۱۷۵ میلیون نفر است. پژوهشگران و مسئولان چینی به‌طور مداوم خواستار ارتقای مزایای روستاییان برای تحریک تقاضای داخلی می‌شوند. اما دلیل سادگی عدم اجرای اقدامات توزیعی واقعی این است که مقامات حزب از دست دادن حمایت ساکنان شهری — کارمندان دولتی، مأموران دولت و طبقهٔ متوسط شهری که بسیاری ارتباط مستقیم با حزب دارند — بیشتر می‌ترسند تا جوامع روستایی و مهاجر حاشیه‌نشین که توان بسیج کمی دارند.