‏🟠 ۵/۶

گذشته به ما می‌آموزد که تاکتیک‌ها باید پیوسته تغییر کنند. بیشتر آنچه در سال ۱۹۶۳ در واشنگتن مؤثر بود، برای سازمان‌دهندگان در ۱۹۸۲ قابل استفاده نبود و تا سال ۲۰۰۳ منسوخ شد. این مسأله قابل پذیرش است؛ ما دیگر از دستگاه‌های میمئوگراف یا فکس هم استفاده نمی‌کنیم. شاید میلیون‌ها نفر در خیابان برای مخالفت با جنگ بر ایران حضور نداشته باشند، اما این به این معنا نیست که مردم مقاومت نمی‌کنند؛ شکل آن فقط متفاوت است. همچنین فشار بر کسانی که بازداشت می‌شوند، متفاوت و سنگین‌تر است. کسانی که تظاهر می‌کنند و بازداشت می‌شوند، با اتهامات جدی، محیط دادگاهی خصمانه و وزارت دادگستری که با ترس‌پراکنی ضدتروریستی و ضدآنتیفا سر و کار دارد، مواجه می‌شوند.

مردم در حال مبارزه‌اند و می‌ترسند و من نمی‌توانم آن‌ها را سرزنش کنم. مخالفت دوباره به‌عنوان تروریسم شناخته می‌شود؛ انتقاد به‌عنوان تروریسم برچسب می‌خورد؛ پرسش‌ها به‌عنوان تروریسم شناخته می‌شوند. هر چیزی که از تبعیت کورکورانه و لبخند رضایت‌مند فاصله بگیرد، تروریسم محسوب می‌شود.

با این حال، مردم قدم برمی‌دارند. نه به همان شیوه‌ای که والدین یا پدربزرگ و مادربزرگشان انجام می‌دادند؛ نه به‌گونه‌ای که در صفحه اول روزنامه‌ها ظاهر شود؛ نه به‌گونه‌ای که صدای سفید رسانه‌های تجاری را بشکند. این یک ورودی از شاخص هارپر در ژوئن ۲۰۲۶ است: «تخمین تعداد اعتراضاتی که در ایالات متحده در سال اول دوره اول ترامپ رخ داد: ۱۰٬۸۷۳. در سال اول دوره دوم او: ۳۹٬۱۵۴.» این عدد شامل تو، من و همه کسانی است که دوستشان داریم. باید این کار را ادامه دهیم؛ هوشمندانه، امیدبخش، دعوت‌کننده و سرشار از خشم درست.

قابل پذیرش است که هنوز در پیدا کردن راهی برای آشکار و عمومی کردن مخالفت‌ام با جنگ ایالات متحده‑اسرائیل بر ایران دست و پنجه نرم می‌کنم. یک تابلو «بدون جنگ بر ایران» در حیاط جلوی خانه‌ام که پر از علف‌های هرز بود، نصب کردم. چند هفته ماند و سپس ناپدید شد. با دوستان درباره برگزاری مراسم صلح منظم در مرکز شهر یا در کارخانه نزدیک غول ساخت سلاح General Dynamics صحبت کرده‌ام. اما با مشکل زمانی مواجه‌ام. بهترین زمان برای بیشترین دیده شدن، ساعت ۲ یا ۳ بعدازظهر است، وقتی بچه‌هایم از مدرسه برمی‌گردند و اکثر مردم هنوز در کار هستند. مناسب‌ترین زمان برای جمع شدن بیشتر مردم ساعت ۶ عصر است، اما تا آن زمان مرکز شهرمان شبیه شهر ارواح می‌شود و پشه‌ها شدیداً فعال می‌شوند. پس باید استراتژیک عمل کنیم یا فراگیر باشیم؟ این بحث ادامه دارد.

در همین حین، دیروز یک تابلو جدید در حیاط خانه‌ام نصب کردم. پیام را این‌گونه نوشتیم: «جنگ ایالات متحده بر ایران غیرنظامیان را می‌کشد، پول را هدر می‌دهد، محیط زیست را ویران می‌کند. بیایید آن را متوقف کنیم!»

می‌بینیم این تابلو چه مدت می‌ماند.

این حتی بدتر از آنچه فکر می‌کردیم است.

آنچه اکنون از دونالد ترامپ می‌بینیم، تصاحب کامل استبدادی دولت ایالات متحده است.

این اغراق نیست.

دستورات دادگاه نادیده گرفته می‌شوند. وفاداران MAGA بر سر ارتش و نهادهای فدرال اجرای قانون منصوب شده‌اند. اداره کارآمدی دولت، اختیار مالی کنگره را سلب کرده است. سازمان‌های خبری که به چالش ترامپ می‌نشینند، یا از کار برکنار شده‌اند یا تحت تحقیق قرار گرفته‌اند.

با این حال، تعداد زیادی هنوز حمله ترامپ به دموکراسی را همچون سیاست عادی پوشش می‌دهند؛ سرفصل‌های تحسین‌آمیزی که ترامپ را «غیرمتعارف»، «در حال آزمون مرزها» و «به‌طرز تهاجمی قدرت را به نمایش می‌گذارند» توصیف می‌کنند.

اینترسپت مدت‌هاست که به پوشش حکومت‌های استبدادی، میلیاردرهای الیگارشی و دموکراسی‌های در حال پس‌رفتگی در سراسر جهان می‌پردازد. ما چالش پیش روی خود در مواجهه با ترامپ و اهمیت حیاتی آزادی مطبوعات در دفاع از دموکراسی را درک می‌کنیم.

ما از وابستگی به منافع شرکتی مستقل هستیم. آیا مایلید به ما کمک کنید؟

یک سال ویرانگر برای روزنامه‌نگاری سپری شد — بدترین سال در تاریخ معاصر ایالات متحده.

ما رئیس‌جمهوری داریم که با تحقیر کامل حقیقت، به‌طور تهاجمی از تمام قدرت‌های دولت برای نابودی مطبوعات آزاد استفاده می‌کند. سازمان‌های خبری شرکتی به‌تار می‌افتند و به ابزارهای پروژه ترامپ برای ساختن «آمریکای پسادروغ» تبدیل می‌شوند. میلیاردرهای راست‌گرا به‌سرعت وارد عمل می‌شوند، سازمان‌های رسانه‌ای را خریداری می‌کنند و محیط اطلاعاتی را به دلخواه خود بازسازی می‌نمایند.