‏🔴 ۵/۶

به‌نظر می‌رسید این مجموعه حوادث می‌توانست واکنش فوری و جمعی ناتو را برانگیزد؛ اما تشدید تدریجی این حملات به روسیه این امکان را داد تا بدون متحمل شدن هزینهٔ سنگین، اقدامات خطرناک‌تری انجام دهد. هم‌پیمانان هر مورد را بررسی و به‌نوعی پاسخ دادند، اما همچنان به رویکرد مورد به مورد که در سال ۲۰۱۴ تصویب شده بود، پایبند مانده‌اند. این اصل که برای حفظ انعطاف‌پذیری ائتلاف در نظر گرفته شده بود، در عوض مانع از این شد که اعضای ناتو این حملات را به‌صورت کلی ارزیابی کنند و زمینهٔ اقدام جمعی را فراهم سازند.

جلب هم‌پیمانان

بدون شک ناتو باید واکنش قوی‌تری به تشدید تنش مسکو داشته باشد. هر استراتژی جدیدی باید از قدرتمندترین عضو ائتلاف، یعنی ایالات متحده، آغاز شود. اما دولت ایالات متحده تحت رهبری ترامپ پیام‌های متناقضی دربارهٔ این حملات ارسال کرده؛ گاهی آن‌ها را نادیده می‌گیرد، گاهی به بهانه‌های عمومی روسیه می‌پذیرد و گاهی نیز برای پاسخ‌ها، استفاده از زور را پیشنهاد می‌کند. پس از نفوذ پهپادی به لهستان در سپتامبر ۲۰۲۵، ترامپ گفت این «می‌توانست اشتباه باشد»، ادعایی که دولت لهستان به‌صراحت رد کرد. چند روز بعد، در کنفرانس مطبوعاتی با ولادیمیر زلنسکی، ترامپ اظهار داشت که معتقد است هم‌پیمانان باید هواپیماهای روسی که به فضای هوایی آن‌ها وارد می‌شوند را سرنگون کنند. وقتی دربارهٔ کشف پهپاد در لایپزیگ سؤال شد، ترامپ پاسخ داد «پوتین قصد حمله به سرزمین ناتو را ندارد». این پیام‌های متناقض توانایی ناتو برای بازدارندگی روسیه را تضعیف می‌کند. قانع کردن پوتین برای توقف جنگ ترکیبی‌اش، نیازمند سیگنال واضحی از قوی‌ترین عضو ناتو است که نشان دهد حملات آینده هزینه‌ای خواهند داشت.

ایالات متحده باید جنگ ترکیبی روسیه را به همان اندازه قاطعانه‌ای که در پاییز ۲۰۲۲ در مقابل تهدید روسیه برای استفاده از سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی واکنش نشان داد، مقابله کند. آن زمان واشنگتن هشدار مستقیم و علنی به مسکو درباره «عواقب فاجعه‌بار» صادر کرد. برخی گزارش‌ها می‌گویند سفر آگوست ۲۰۲۶ جان رَتکلیف به مسکو برای همین هدف برنامه‌ریزی شده بود، اما کاخ سفید این سفر را «نیمه‌روتین» توصیف کرد. حتی اگر رَتکلیف تهدیدی صادر کرده باشد، پوتین احتمالاً این تهدید را جدی می‌گیرد تنها در صورتی که از خود ترامپ بیان شود.

سیگنال دادن به عزم تنها نیمی از معادله است؛ هم‌پیمانان باید هزینه‌های ادامهٔ تجاوز را ملموس سازند. در سپتامبر، نروژ یک کشتی روسی را در اسوالبارد توقیف کرد؛ این اقدام به عنوان تنبیه برای امتناع مسکو از پرداخت غرامت به یک شرکت انرژی اوکراینی که در کریمه به تصرف خود درآورده بود، نمونه‌ای است. بارگیری‌های مکرر فرانسه از تانکرهای تحت تحریم روسیه نمونهٔ دیگری است. هم‌پیمانان ناتو باید گام‌های مشابه بیشتری بردارند. به‌عنوان مثال، ایالات متحده می‌تواند اعلام کند که برنامه‌ریزی برای عملیات‌های تهاجمی سایبری و اطلاعاتی علیه روسیه را از سر می‌گیرد؛ برنامه‌ای که وزیر دفاع پیت هِگست در مارس ۲۰۲۵ متوقف کرده بود. ناتو می‌تواند نظارت هم‌پیمانان بر ناوگان سایه‌ای روسیه را ترکیب کرده و یک پایگاه دادهٔ مشترک از کشتی‌های با پرچم تقلبی، بدون بیمه یا مرتبط با قطع کابل‌ها ایجاد کند. سپس این داده‌ها را با پایتخت‌های فردی و اتحادیهٔ اروپا به اشتراک بگذارد تا تحریم‌های مؤثرتری اعمال شود.

هم‌پیمانان ناتو در واشنگتن باید به تقویت توان دفاعی خود ادامه دهند و مسکو را به‌خاطر حملاتش سرزنش کنند، اما نباید هر حملهٔ ترکیبی را به‌صورت جداگانه بررسی کنند؛ بلکه باید الگوهای تجاوز روسیه را شناسایی کنند تا پاسخ ناتو فعال شود. همچنین باید اختیارات پیش‌تعریف‌شدهٔ فرمانده عالی متفقین برای اروپا، سرپرست عملیات‌های نظامی ناتو، گسترش یابد. مسئولیت‌های او اخیراً برای نظارت بر فضای هوایی کشورهای بالتیک گسترش یافته‌اند، اما باید حوزهٔ دریایی را نیز شامل شود، جایی که روسیه در حال تشدید است. مسکو یک گشت دائمی از کشتی‌های مسلح در خلیج فنلاند برای همراهی ناوگان سایه‌ای دارد؛ بنابراین هر تلاشی از سوی یک هم‌پیمان برای متوقف کردن یک تانکر مشکوک می‌تواند به برخورد مستقیم با نیروی دریایی روسیه منجر شود.